โจวเซิ่งซีเดินทางถึงเฟิงเฉิงตอนสิบโมงเช้าของวันถัดมา
เขาสั่งให้คนขับรถมุ่งตรงไปยังอาคารสำนักงานใหญ่ของตระกูลโจว
ภายในห้องชุดที่อยู่ในห้องทำงานของประธานชั้นบนสุด เขาอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า
เมื่อยืนอยู่หน้ากระจก เขาสวมสูทสั่งตัดพอดีตัว ดูกระปรี้กระเปร่าเต็มที่ ไม่มีร่องรอยเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลแม้แต่น้อย
เพื่อให้แน่ใจว่ารูปลักษณ์ของตนไร้ที่ติ เขายืนอยู่หน้ากระจกเป็นครั้งแรกนานถึงห้านาที แทบอยากตรวจดูแม้กระทั่งเส้นผมทุกเส้น
หลังแต่งกายเรียบร้อย เขาจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของตน นั่งลงบนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ แล้วรอคอยคนที่เฝ้าคะนึงหามานาน
ที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนถึงเพียงนี้
แต่เมื่อวานหลังได้รับโทรศัพท์จากถังหลิงเฟยและรู้ว่าหลินหว่านซิงอยากขอความช่วยเหลือจากตน เขาก็นั่งไม่ติดที่
คำขออนุญาตเส้นทางบินด่วนไม่ได้รับอนุมัติ เขารอไม่ไหว จึงสั่งให้ผู้ช่วยจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินตรงกลับประเทศในคืนนั้นทันที
เขากลัวว่าจะมาถึงช้า แล้วหว่านซิงจะรอจนร้อนใจ
ถ้านางรอเขาไม่ไหวแล้วร้อนรนจนไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นจะทำอย่างไร
ก่อนหน้านี้ เขาต้องลงแรงอยู่ไม่น้อยกว่าจะสร้างปัญหาให้เหยียนอี้โจวได้บ้าง และทำให้ชายคนนั้นปลีกตัวออกไป
หว่านซิงเป็นไข่มุกเปล่งประกาย เพียงเผลอพลาดก็อาจมีคนอื่นมองเห็นแสงงดงามของนาง
เขาจะไม่ยอมให้ใครมีโอกาสแย่งหว่านซิงของเขาไปอีก
ครั้งนี้ เขามาเพื่อนางเพียงคนเดียว
โจวเซิ่งซีเรียกผู้ช่วยเข้ามาแล้วสั่งว่า “เช้านี้ ไม่ว่าผู้ใดมาพบ นอกจากหลินหว่านซิงแล้ว ไม่ต้องให้เข้ามา”