ตอนเปิดเทอม หลินหว่านซิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ยังต้องใช้ไม้ค้ำยันเดิน
เหล่าหูอนุญาตให้นางพักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน รอให้หายดีก่อนค่อยกลับไปโรงเรียน
แต่หลินหว่านซิงไม่อยากพลาดแม้แต่คาบเดียว นางยืนกรานว่าจะใช้ไม้ค้ำยันไปเรียนทุกวัน
หนึ่งปีในชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในปีการศึกษาสุดท้าย หลินหว่านซิงไม่ปิดบังความสามารถของตนอีกต่อไป ทุกครั้งที่สอบ นางล้วนได้อันดับหนึ่งของชั้นปี จนกลายเป็นคนโปรดของบรรดาอาจารย์อย่างแท้จริง
ก่อนหน้านี้ หลินหว่านซิงจงใจกดคะแนนของตัวเอง เพราะอยากเป็นเพียงตัวประกอบ เป็นคนธรรมดาที่กลมกลืนอยู่เบื้องหลัง
ชีวิตนักเรียนยังอีกยาวไกล นางไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาเร็วเกินไป หรือโดดเด่นจนเกินควร
ส่วนที่เริ่มทุ่มเทเต็มกำลังตั้งแต่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย ก็เพราะอยากเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำให้ได้
แม้นางจะเป็นผู้ปฏิบัติภารกิจที่เดินทางไปมาระหว่างโลกใบเล็กต่าง ๆ แต่นางรู้ว่ามีกฎข้อหนึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลง
นั่นคือความรู้ที่ได้เรียนรู้จะเป็นของตนเองตลอดไป
ความรู้เหล่านั้นสลักลึกอยู่ในสมอง หลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณ
ต่อให้วันหน้าต้องไปยังโลกใบเล็กอื่น ความรู้ที่เรียนมาก็ไม่มีวันสูญหาย
ดังนั้น ในโลกใบเล็กแต่ละแห่ง นางจึงพยายามเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่ชอบ และศึกษาสิ่งที่อยากเรียนให้เต็มที่
โลกใบเล็กแห่งนี้ไม่ได้แบ่งสายวิทย์กับสายศิลป์ วิชาระดับมัธยมปลายทุกสาขาล้วนต้องเรียน
เมื่อผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยประกาศออกมา นางได้คะแนนสูงสุดของทั้งมณฑล
นางสมัครเข้าคณะฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยเยี่ยนเฉิง
นางคิดเสมอว่าความลี้ลับมากมายของโลกซ่อนอยู่ในกฎทางฟิสิกส์ จึงอยากศึกษาและทำความเข้าใจมันให้กระจ่าง
ยิ่งเมื่อได้เป็นผู้ปฏิบัติภารกิจ นางก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกใบเล็กทั้งหลายและโลกอันกว้างใหญ่ไพศาล