หลินหว่านซิงรู้สึกสงสัย
ไม่ใช่แต่งงานหลอก ๆ หรอกหรือ?
จำเป็นต้องแสดงให้ครบทุกกระบวนท่าขนาดนี้เชียวหรือ?
ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่คฤหาสน์ปี้เหอ ทุกเช้าโจวเซิ่งซีจะไปส่งนางที่โรงเรียนด้วยตัวเองก่อน แล้วค่อยไปบริษัท
“ที่จริง ข้าไปเองได้” หลินหว่านซิงเตือนเขา “ฝีมือขับรถของข้าไม่เลว”
“แค่ผ่านทาง” โจวเซิ่งซีอธิบาย
แต่ความจริงแล้ว อาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจตระกูลโจวกับมหาวิทยาลัยเยี่ยนเฉิงไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันเลย
ทุกวันโจวเซิ่งซีต้องอ้อมไปไกลเพื่อไปส่งนาง
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยืนกราน
ไม่เพียงเท่านั้น หากไม่มีงานเลี้ยงสังสรรค์ เขาแทบจะกินมื้อเช้าและมื้อเย็นที่บ้านทุกวัน
บางครั้งนาน ๆ ทีเขาถึงจะได้พัก แต่หลินหว่านซิงต้องทำงานล่วงเวลาในห้องทดลอง เขาก็ยังนำอาหารกลางวันไปส่งถึงโรงเรียนด้วยตัวเอง
หลินหว่านซิงเคยเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่าสนามหญ้าหลังบ้านกว้างใหญ่ หากปลูกกุหลาบเพิ่มอีกหน่อยคงดูสวยมาก
วันถัดมาโจวเซิ่งซีก็เรียกนักจัดสวนมา เริ่มออกแบบผังสวนหลังบ้านใหม่ แล้วยังปลูกกุหลาบไว้มากมาย
อีกครั้งหนึ่ง ระหว่างไปกินข้าวกับถังหลิงเฟย หลินหว่านซิงรำพึงว่าเสียดายอยู่บ้างที่ตอนทัศนศึกษาสมัยมัธยมปลายไม่ได้ไปเกาะซากุระ ตอนนั้นคิดว่ายังมีโอกาสอีกมากในภายหน้า แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีโอกาสเหมาะ ๆ ให้ไปอีกเลย
ไม่นานหลังจากนั้นก็ถึงวันหยุดยาว พอหลินหว่านซิงกลับถึงบ้าน โจวเซิ่งซีก็เร่งให้นางเก็บกระเป๋า
นางงุนงงเล็กน้อย “หา? จะไปไหนหรือ?”
“เกาะซากุระ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ
หลินหว่านซิงชอบอาหารรสอ่อน นางไม่เคยกำชับเป็นพิเศษ แต่พ่อครัวที่บ้านกลับไม่เคยทำอาหารรสจัดเลย