เซี่ยอวิ๋นซูถมหน้ามองเขา "พี่สะใภ้มาอยู่สองวันนี้ เสื้อผ้าคุณสะอาดทุกวัน ข้าวกินของสำเร็จรูปทุกมื้อ ทั้งหมดนี้คือพี่สะใภ้ทำ นางอยู่บ้านดูแลเด็ก ทำไร่ ไม่ได้หาเงิน แต่ไม่ได้สบายกว่าคุณเลยสักนิด"
หลี่เชิ่งลี่รู้สึกว่าเซี่ยอวิ๋นซูเรื่องมากเกินไป "จะหนักไปกว่างานที่พื้นที่ก่อสร้างได้อย่างไร"
กัวไช่เซียลากแขนเซี่ยอวิ๋นซู กระซิบเสียงเบา "เถ้าแก่เซี่ย ฉันไม่หนักหรอก พวกคุณออกไปหาเงินนี่สิหนัก"
เซี่ยอวิ๋นซูโกรธจนหน้าบึ้ง "เสื้อผ้ามันไม่ได้สะอาดเอง ข้าวก็ไม่ได้กระโดดขึ้นไปอยู่บนโต๊ะเอง เธอยังต้องทำไร่ ดูแลเด็ก รับใช้ผู้ใหญ่ ถ้าให้พี่หลี่กลับบ้าน คุณลองดูสิว่าเขาจะทำทันไหม"
หลี่เชิ่งลี่ขมวดคิ้ว "นางก็ทำได้แค่นี้เอง……"
ชุนหย่าฟังไม่ไหว "คุณผู้จัดการหลี่ พี่สะใภ้ทำได้อีกเพียบ ทั้งซินหรานกับเหวินเจี๋ยก็เลี้ยงมาด้วยมือพี่สะใภ้ทั้งคู่ เรียนเก่งแถมมีความรู้ความสามารถ ฉันว่าคุณควรให้พี่สะใภ้อยู่ด้วยกัน ครอบครัวเดียวกันทำไมต้องแยกกันอยู่"
หลี่เชิ่งลี่ไม่เคยคิดในแนวทางนี้มาก่อน "ไม่ได้ เหวินเจี๋ยกับซินหรานยังต้องเรียน"
หานจิ่งเหอพูดต่อ "พี่หลี่ โรงเรียนฝั่งเมืองเผิงเฉิงดีกว่ามัธยมต้นที่อำเภอมาก ผมถามเหวินเจี๋ยดูแล้ว เขาคณิตศาสตร์กับภาษาจีนได้เต็มร้อยทั้งคู่ ถ้าเรียนที่นี่โอกาสสอบติดมหาวิทยาลัยก็สูงกว่า"
คำพูดอะไรก็ยังไม่อาจขยับหลี่เชิ่งลี่ได้ มีเพียงประโยคสอบติดมหาวิทยาลัยนี่เองที่ทำให้ใจเต้น
"จริงหรอ? ก็เรียนเหมือนกันทั้งคู่ ยังจะต่างกันได้อีก?" หลี่เชิ่งลี่เริ่มสั่นคลอน เขาหาเงินได้มากแล้ว ผลผลิตจากไร่เล็ก ๆ ของกัวไช่เซียที่บ้านเขาไม่เหลียวแลเลย เขาไม่เคยตระหนี่กับภรรยากับลูกเลย