แต่เซี่ยอวิ๋นซูกลับคว้าแขนเธอไว้ “ถึงที่นั่นก็บอกให้พวกเขาช่วยหน่อย เราไม่รับพนักงานประจำหรอก งานพาร์ตไทม์ก็ยังได้ แค่เคลียร์เรื่องค่าจ้างให้ชัดเจน”
ชุนหย่าพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ!”
ลูกน้องดีก็เป็นแบบนี้แหละ ฟังกันสองสามประโยคก็เข้าใจแก่นของเจ้านายได้ทันที!
จัดการเรื่องบริษัทเสร็จ บ่ายวันนั้นก็ไม่มีงานใหญ่อะไรแล้ว เซี่ยอวิ๋นซูนึกถึงเรื่องที่ฝากจี้ซือหย่วนช่วยตามหากัวไช่เซียครั้งก่อนที่ยังไม่ได้ขอบคุณ แล้วก็เรื่องวันนั้นที่ไปทำให้เด็กสาวคนหนึ่งขุ่นเคือง แม้เด็กคนนั้นจะน่ารำคาญไปหน่อย แต่ตัวเองวันนั้นก็รีบจนลงมือไม่รู้จักหนักเบา
นางก็เป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของจี้ซือหย่วน ไม่จำเป็นต้องทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดจนเกินไป เซี่ยอวิ๋นซูจึงแวะซื้อริบบิ้นผูกผมมาเป็นของขวัญสักชิ้น
พอไปถึงบ้านตระกูลจี้ก็ยังไม่ถึงสี่โมงเย็นด้วยซ้ำ จี้ซืออานกับจี้ซือหย่วนสองพี่น้องกลับอยู่ครบทั้งคู่ แถมเด็กหยิ่งอย่างซ่งหมิงจูก็มานั่งอยู่ด้วย
เห็นเซี่ยอวิ๋นซู ซ่งหมิงจูหันหน้าไปทางอื่นแค่ส่งเสียงครางในลำคอ แต่ก็ไม่ได้พูดจาห้วนแหบเหมือนคราวก่อน
กระนั้นหัวก็ยังโดนตบเข้าหนึ่งครั้ง จี้ซืออานเงยคางให้เล็กน้อย “ขอโทษ”
ดวงตาของซ่งหมิงจูเต็มไปด้วยความไม่ยอม หนังตาแดงก่ำ แต่ก็ยังพูดตามอย่างว่าง่าย “ขอโทษ!”
สามคำนี้ฟังดูน่าสงสารยิ่ง
เซี่ยอวิ๋นซูหยิบริบบิ้นผูกผมออกมา “วันนั้นฉันลงมือก็ผิดแล้ว รีบเกินไปจริง ๆ”
ซ่งหมิงจูรับริบบิ้นไปแล้วหันหน้าหนีไม่มองนาง
คิ้วของจี้ซืออานขมวดมิด “หมิงจู!”