ลุงจ้าวอึ้งงัน “คุณหมายความว่ายังไง”
“หลินชุ่ยผิงที่พูดถึงน่ะ โผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขา แกไม่อยากรู้จุดมุ่งหมายที่แท้จริงของเธอเหรอ” ผู้จัดการไช่นึกถึงข่าวที่ลูกน้องนำมาให้เมื่อวาน ยิ้มเย็น ๆ “เธอเป็นคนเมืองไห่เฉิง เซี่ยอวิ๋นซูของหัวจิ่งหยวนก็เป็นคนเมืองไห่เฉิงเหมือนกัน ว่าสิ ทำไมถึงบังเอิญกันขนาดนี้”
ลุงจ้าวเข้าใจทันที “หลินชุ่ยผิงคนนี้มันตั้งใจมาวางกับดักฉัน!”
ผู้จัดการไช่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะสนใจธุรกิจของมัน แผนใช้กลยุทธ์หญิงงามล่อหลี่เซิ่งลี่ก็ไม่สำเร็จ ฝั่งหัวจิ่งหยวนยังขายบ้านได้ดีเหมือนเดิม ตึกด้านหลังก็เริ่มสร้างขึ้นมาแล้ว รอให้เธอขายห้องหน้าร้านหมด บ้านพักอาศัยพาณิชย์ด้านหลังยิ่งจะขายเร็วขึ้นไปอีก!
ไม่ใช่ว่าโครงการฝั่งเมืองท่าของพวกเขาต้องรอให้บ้านของเซี่ยอวิ๋นซูขายหมดก่อน แล้วค่อยขายได้เหรอ?
แต่ลูกค้ามีแค่นี้เอง ถึงตอนนั้นถ้าบ้านของพวกเขาขายไม่ออกจะทำยังไง?
ผู้จัดการไช่นั่งอยู่ตรงนั้นเงียบไปนาน สักพักจึงเอ่ยเสียงต่ำ “ลุงจ้าว แกหาคนแทรกซ้อมเข้าไปในพื้นที่ก่อสร้างของหัวจิ่งหยวนได้ไหม”
ถ้าพื้นที่ก่อสร้างเกิดเรื่องขึ้น ก็ต้องหยุดงาน พอหยุดงานแล้วใครยังกล้าซื้อบ้านของเธอ?
ฝั่งเซี่ยอวิ๋นซู ความคืบหน้าการขายบ้านก็ช้าลงกว่าช่วงแรกอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้วันหนึ่งปิดการขายได้ประปรายหนึ่งห้อง ฝ่ายเจียงลีฮวาบางวันแทบไม่ได้ขายเลยสักห้อง แม้เงินเดือนพื้นฐานจะสูงก็จริง แต่คนที่เคยหาได้เป็นพันแล้ว ใครยังจะมองเงินหลักร้อยอยู่