เห็นหลี่เชิ่งลี่ไม่พูดอะไร อีกฝ่ายจึงถามอย่างระมัดระวังว่า “พี่หลี่ ไม่สบายใจเหรอครับ”
หลี่เชิ่งลี่จะไปพูดได้อย่างไรว่าเพราะภรรยารู้ตัวว่าหาเงินได้แล้ว เขาเลยไม่สบายใจ ทำได้แค่ฝืนยิ้ม “ไม่หรอก”
พอถึงตอนบ่าย ผู้ค้าวัสดุปูนซีเมนต์ก็มาอีกรอบ เขาเดินมาตบบ่าหลี่เชิ่งลี่อย่างยิ้มแย้ม “น้องหลี่ ผมมาแล้วกี่เที่ยวต่อเที่ยว ให้โอกาสบ้างสิครับ! ยังไงพวกคุณก็ต้องใช้ปูนซีเมนต์เยอะอยู่แล้ว ใช้ของใครก็ใช้”
หลี่เชิ่งลี่ยังแกล้งทำเป็นเรื่องเล่น “พี่จ้าว ไม่ใช่น้องไม่อยากร่วมงานกับพี่นะครับ แต่พวกเราเซ็นสัญญากับทางพี่ตั้งไว้แล้ว ถ้าใช้ของพี่แล้วไปใช้ของเขาต่อ ตอนนั้นจะควบคุมเรื่องคุณภาพกันยังไง”
พี่จ้าวไม่ถือสา “คุณภาพปูนของพี่เองคุณวางใจได้แน่นอน ถ้าไม่พอใจ งั้นพี่ลดกำไรให้หน่อยได้ไหม”
หลี่เชิ่งลี่ขมวดตาลงเล็กน้อย ธุรกิจนี่ไม่มีที่ไหนตอบปฏิเสธแบบเด็ดขาดตั้งแต่ปาก พี่ตั้งเป็นเพียงผู้ค้าวัสดุรายเล็ก ถึงแม้ตอนนี้การจัดส่งจะไม่มีปัญหา แต่ถ้าฝ่ายพี่จ้าวราคาถูกกว่าคุณภาพดีกว่า แน่นอนว่าต้องเลือกฝ่ายนี้
พี่จ้าวเห็นว่าอีกฝ่ายใจอ่อนแล้ว จึงเร่งเครื่องต่อ “คืนนี้พี่เลี้ยงสักแก้วไหม? นั่งคุยกันให้เข้าใจกันซะหน่อย……”
หลี่เชิ่งลี่ใจก็ร้อนอยู่แล้ว อยากดื่มสักหน่อย บวกกับควรจะได้คุยกับพี่จ้าวจริง ๆ จึงตอบตกลง “ได้ คืนนี้ไปนั่งกันที่โรงแรมเมืองเผิงเฉิง”
พี่จ้าวทำหน้าลับลับคมคม “คุณไม่ใช่คนเมืองเผิงเฉิง จะรู้ได้อย่างไรว่าที่ไหนดี รอถึงคืน พี่จะพาไปที่ดี ๆ สักแห่ง การันตีว่าธุรกิจของพวกเราจะจบลงอย่างมีความสุข!”