พอคุณจ้าวกลับมา ก็ผ่านไปแล้วกว่าครึ่งชั่วโมง
หลี่เชิ่งลี่ก้มหน้าหลับตาครึ้มอยู่บนโต๊ะ หานจิ่งเหอประคองเขาด้วยท่าทีอึ้งงันไม่รู้จะทำยังไง "เจ้าของกิจการจ้าวครับ พี่หลี่ดื่มมากเกินไปแล้ว ผมขอตัวพากลับก่อนนะครับ"
คุณจ้าวก็ไม่อ้อนวอนต่อ "งั้นฉันเรียกรถส่งพี่หลี่กลับเอง"
พอกลับมาถึงแผนกโครงการ หลี่เชิ่งลี่ก็ลืมตาโพลงสว่างไสว ไหนจะมีทีไหนเหมือนคนเมา เขาถุยออกมาทีหนึ่ง "ฮึ! ใช้อุบายสาวสวยกับฉันเหรอ ฉันจะหลงกลแบบนั้นได้ยังไง!"
หานจิ่งเหอเบ้ปากเล็กน้อย "พี่หลี่ครับ เสี่ยงพี่น้องสองคนนั้นถูกบังคับจริง ๆ เลยหรือเปล่าครับถึงต้องไปทำงานแบบนั้น น้องสาวเขาน่าสงสารจัง อายุแค่สิบเก้า ยังอายุน้อยกว่าน้องผมอีก"
หลี่เชิ่งลี่มองเขาเฉียดตาหนึ่งครั้ง "ลองพาสองสาวนั้นไปทำงานโรงงานอิเล็กทรอนิกส์สิ แล้วดูสิว่าเขาจะยินดีหรือเปล่า"
ดูท่าทางคุณจ้าวคนนี้ก็ไม่ใช่มีเจตนาดี ๆ อยู่แล้ว
แต่แล้ววันรุ่งขึ้นคุณจ้าวก็มาอีก คราวนี้อ้างว่ามาคุยเรื่องงานจริงจัง ว่าราคาปูนซีเมนต์ลดลงได้แล้ว คุณภาพก็การันตีได้ สถานที่คุยเรื่องก็ยังเป็นหลันกุ้ยฝางเหมือนเดิม สาวประจำโต๊ะก็ยังเป็นพี่น้องชิงชิงกับถิงถิงคู่นั้น
มากันบ่อยเข้า ๆ หลี่เชิ่งลี่กับชิงชิงก็ถือว่าคุ้นหน้าคุ้นตากัน ปากชิงชิงเรียกแต่ 'พี่เชิ่งลี่' ทั้งขึ้นต้นทั้งปิดท้าย แต่ไม่เคยยุ่งเรื่องธุรกิจเลยสักนิด ทำตัวเรียบร้อย ไม่เคยตั้งใจยั่วยวนใคร
หลี่เชิ่งลี่เริ่มสับสน หรือว่าแต่แรกเขามองพี่น้องสองคนนี้ผิดไปเอง? ถ้าจุดประสงค์คือให้เขาเซ็นสัญญา ก็อดทนได้เกินไปแล้วนี่