หรือว่าในใจของเขา ร่องรอยที่ตัวเธอทิ้งไว้จะด้อยค่ากว่าสุนัขตัวหนึ่ง?
เสิ่นซูไป๋พาเธอเดินเข้าไปในบ้าน น้ำเสียงเรียบนิ่ง: "ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร เห็นทีคงเพราะสุนัขตัวนั้นฝังความประทับใจไว้ลึก ถึงได้มีภาพแวบผ่านขึ้นมา"
"คุณถูกรับมาเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลจี้ตั้งแต่เด็กใช่ไหม จี้ซือหย่วนดีกับคุณมาก เหมือนน้องสาวแท้ ๆ เลย เสี่ยวเฮยก็เป็นของขวัญที่เขาให้มา"
เซี่ยอวิ๋นซูที่เพิ่งจะขุ่นเคืองอยู่กลับเงียบงันไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด แต่เมื่อก่อนเขาหึงเพราะจี้ซือหย่วนมาไม่น้อยเลย วันนี้เธอเพิ่งขับรถออกไปข้างนอกกับจี้ซือหย่วนด้วย ถึงจะเป็นเรื่องของหลี่เชิ่งลี่ แต่ถ้าเสิ่นซูไป๋ไม่หลงลืม คงต้องหึงหวงโขมงอีกรอบแน่นอน
เธอขบริมฝีปากเบา ๆ แล้วเปลี่ยนหัวข้ออย่างไร้ร่องรอย: "นึกออกหรือไม่ก็ไม่เป็นไร คืนนี้คุณทานอะไรมา?"
เสิ่นซูไป๋เงยหน้ามองเธอหนึ่งครั้ง: "บะหมี่ ผมซื้อนกพิราบย่างมาฝากคุณไว้ด้วย แต่เอาไปให้คุณหานแล้ว"
ความรู้สึกผิดก็เลยพุ่งขึ้นมาทันที ในเมื่อเขายังเป็นคนไข้หลงลืมอยู่เลย: "งั้นฉันไปอบไข่ให้อีกฟองไหม หรืออยากทานอย่างอื่น?"
เสิ่นซูไป๋คว้าแขนเธอไว้: "ผมอิ่มแล้ว วันนี้ไม่ค่อยมีความอยากอาหาร ว่าง ๆ เลยจัดการซักผ้าไปด้วย"
ใต้ชานระเบียงในบ้านมีผ้าแขวนเต็มไปหมด ล้วนเป็นเสื้อผ้าของเธอทั้งนั้น เขาไม่ได้ทานข้าวให้ดีเท่านั้น ยังถึงกับซักผ้าให้เธออีก
น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นซูจึงนุ่มลงอีก: "งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันทำอาหารเช้าเอง คุณนอนพักนาน ๆ นะ"