หานจิ่งเหอเล่าเรื่องของหลี่เชิ่งลี่ให้ฟังทั้งหมด แล้วปิดท้ายว่า “คุณจี้คุ้นเคยกับเมืองเผิงเฉิงดี แถมยังขับรถเองด้วย คงไม่กลับดึกมากนะ”
คุณจี้ที่ว่าก็คือจี้ซือหย่วน พี่ชายของภรรยา พี่ชายบุญธรรมของเซี่ยอวิ๋นซูที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือด
เสิ่นซูไป๋โยนนกพิราบอ่อนในมือให้หานจิ่งเหอ “เอาไปกินเถอะ”
หานจิ่งเหอตื่นเต้นจนไม่รู้จะวางมือวางเท้ายังไง “เอ่อ... ผมไม่เอาก็ได้ครับ”
เขาเคยได้ยินว่าสามีของท่านประธานเซี่ยหลงลืม แต่ดูท่าทางแล้วความรักของสองคนนี้แทบไม่ได้รับผลกระทบเลย ไม่ใช่แค่มารับคนทุกวัน ยังสามวันสองวันก็เอาของอร่อยมาฝาก หวานซะจนเหนือกว่าคู่รักวัยรุ่นที่กำลังหลงใหลกันเสียอีก
ไม่ได้เจอเซี่ยอวิ๋นซู เสิ่นซูไป๋เลยรู้สึกหมดอารมณ์ไปหน่อย แต่จะให้ว่าโกรธก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น เขารู้ดีว่าเธอทำงานประจำแล้วยุ่งมาก และได้ลงแรงกับโครงการหวยจิงหยวนนี้มามหาศาล
ส่วนหลี่เชิ่งลี่ก็เป็นคู่หูตั้งแต่ยุคเริ่มต้นธุรกิจของเธอ ไม่ใช่แค่หุ้นส่วนแต่ยังเป็นเพื่อนสนิท เธอช่วยตามหาคนก็เป็นเรื่องปกติ
แต่พอไม่มีเซี่ยอวิ๋นซู เขากลับกินข้าวไม่ลงคอเอาเสียเลย งั้นก็เลยทำความสะอาดบ้านซะรอบหนึ่ง จากนั้นหยิบเสื้อผ้าที่เธอทิ้งไว้ในห้องน้ำออกมาใส่กระบะซักผ้าให้หมด
ตอนทำสิ่งเหล่านี้ เสิ่นซูไป๋กลับไม่รู้สึกว่าผิดปกติอะไรเลย แถมยังมีความคุ้นเคยแปลก ๆ ราวกับเคยทำสิ่งเหล่านี้มาหลายครั้งหลายคราแล้ว
แต่พอหยิบสบู่มาถูเสื้อชั้นในผืนบาง ๆ ทั้งสองชิ้น ก็ยังอดไม่ได้ที่ใบหน้าร้อนวูบทั้งคน หลับตาซักล้างจนสะอาดแล้วตากไว้เรียบร้อย ทั้งที่เธอไม่ได้อยู่บ้าน เขากลับยังตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรงเหลือเกิน