เรื่องค่าคอมมิชชันของพวกนางนั้นคำนวณไม่ยากอะไรหรอก แต่อู๋กั๋วชิ่งขายได้แค่สองห้องเท่านั้น เวลาส่วนใหญ่ทำงานด้านบริหารจัดการ ค่าคอมมิชชันจึงยังเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้
เจียงลีฮวาเหลือบมองอู๋กั๋วชิ่ง "หัวหน้า คุณคิดยังไง?"
อู๋กั๋วชิ่งพูดขึ้น "ประกาศของกองของเราก็ลงมาแล้ว..."
หลายคนเดินคุยกันไปถึงแผนกบัญชี เพราะก่อนหน้านี้เซี่ยอวิ๋นซูเคยบอกว่าเรื่องเงินเดือนต้องเป็นความลับ ทุกคนจึงนั่งรออยู่บนม้ายาวด้านนอก เรียกชื่อใครก็เข้าไปคนนั้น
คนแรกที่เข้าไปคือพี่สาวคนนั้น แต่เธอเข้าไปไม่ถึงสองนาทีก็ออกมาแล้ว
เจียงลีฮวารีบเข้าไปหา "พี่เหมยเป็นยังไงบ้าง ได้เท่าไหร่?"
พี่เหมยมีสีหน้าตาย มุมปากตึงแน่นจนมองไม่ออกว่าดีใจหรือเศร้า เธอมองเจียงลีฮวาหนึ่งครั้ง ไม่พูดอะไรเลย แล้วก็วิ่งกระเจิงหนีไปเสียอย่างนั้น ไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว
ใจของอู๋กั๋วชิ่งหนักอึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ท่าทางเงินเดือนของไห่อันก่อสร้างคงไม่เป็นดั่งฝัน...
เจียงลีฮวางงงงัน ต่อมาก็มีพี่สาวอีกหลายคนเดินเข้าไป พอออกมาสีหน้าของทุกคนก็แปลกๆ ไปเหมือนกันหมด จะว่ายิ้มก็ยังกัดฟัน จะว่าโกรธก็มุมปากยังสั่นอยู่
"เป็นอะไรน่ะ! ถ้าจริงไม่ได้ก็ลาออกซะ ไปอ้อยอิ่งอยู่โรงงานเครื่องนุ่งห่มจนเกษียณก็จบแล้ว..." เจียงลีฮวาเองก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่สวยหรูเท่าที่คิด เธอถอดใจยาว ค่าคอมมิชชันยังไม่พูดถึง แต่อย่างน้อยเงินเดือนพื้นฐานต้องจ่ายให้สิ?
แม้จะทำงานไม่ครบเดือน ก็น่าจะได้ราวสองร้อยบล็อกแล้ว