แต่คราวนี้กัวไช่เซียไม่ฟังเขา เธอยกชื่อเซี่ยอวิ๋นซูออกมาตรง ๆ "ท่านประธานเซี่ยยังสนับสนุนฉันเลย คำพูดของคุณไม่นับ"
นับเป็นครั้งแรกหลังแต่งงานที่กัวไช่เซียโต้ตอบเขา หลี่เชิ่งลี่ลืมตาโตค้างไปครู่ใหญ่ พูดอะไรไม่ออกสักคำ สุดท้ายก็สะบัดให้เธอห้าร้อยหยวน "ได้ อยากค้าขายก็เชิญ ฉันจะดูให้ว่าเมื่อไรจะหาห้าร้อยหยวนกลับมาได้! เงินเดือนหนึ่งเดือนของฉันยังมากกว่าที่เธอหาได้ทั้งปีอีก!"
กัวไช่เซียอ่อนน้อมมาตลอด แต่คนอ่อนน้อมพอดื้อแล้วยิ่งแน่วแน่ "ฉันหาได้วันละห้าหยวนก็ยังดีกว่านั่งเฉย ๆ ไร้ค่า!"
หลี่เชิ่งลี่โกรธเต็มทน "จริง ๆ มีความสุขก็ไม่ยอมรับ โชคชะตาสั่งให้เป็นคนต้องทำงานหนัก!"
เงินที่เขาหามาก็มิใช่ไม่ให้เธอใช้ ต้องออกไปลำบากทำมาหากิน วันหนึ่งหาได้แค่ไม่กี่หยวน ไม่รู้หัวสมองคิดอะไรกันแน่!
แต่ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง รุ่งเช้าวันถัดมากัวไช่เซียส่งผัวกับลูกออกจากบ้านเรียบร้อยแล้วก็เริ่มต้มเนื้อพะโลขายที่บ้าน พอเที่ยงก็เข็นจักรยานถังเครื่องกระเบื้องใบใหญ่ไปขายที่หัวถนน
บ้านของหวาจิ่งหยวนขายดี เงินไหลกลับเร็วขนาดนี้ พ่อค้าวัสดุก่อสร้างที่แต่แรกปฏิเสธพวกเขานั่งไม่ติดแล้ว
เขาคิดว่าหลี่เชิ่งลี่จะนัดออกมาคุยกันเอง ในเมื่อไห่อันก่อสร้างตอนนี้มีเงิน ฐานมั่นคงหนา เขาย่อมวางใจส่งวัสดุให้ใช้ได้เต็มที่ ไม่ต้องกลัวว่าบ้านจะสร้างค้างเสียแล้วหนีหาย
แต่รอไปรอมา ไห่อันก่อสร้างก็ยังใช้ของจากพ่อค้าวัสดุรายเล็กเหมือนเดิม ไม่มีทีท่าจะติดต่อเขาเลยสักนิด ลองมองกลับไปที่พ่อค้าวัสดุรายเล็กกลุ่มแรกที่จับมือกับไห่อันก่อสร้าง ต่างอาศัยกระแสของหัวจิ่งหยวนกำลังจะเติบใหญ่เป็นรายใหญ่กันหมดแล้ว!