โครงการสวนหัวเฉียวที่จิงเป่ย์ยังคงดำเนินอยู่ หลังจากหลี่เชิ่งลี่ไปเผิงเฉิง เชียงจื่อก็รับช่วงตำแหน่งต่อ ตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในผู้นำคนสำคัญของไห่อันก่อสร้าง หลายปีมานี้ปมด้อยบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความหนักแน่น
“ครึ่งปีแรกโครงการดึงเงินทุนกลับมาได้กว่า 300,000 หยวน พอสวนหัวเฉียวก่อสร้างแล้วเสร็จก็จะมีเงินใหม่เข้าบัญชีอีก นอกนั้นเรายังรับงานขยายโรงงานที่จิงเป่ย์เพิ่มอีกหลายแห่ง ส่วนงานเล็ก ๆ ผมก็ให้คนไปยื่นประมูลแล้ว ยังไม่มีผลออกมา”
เขาสวมสูทที่ไม่เคยใส่มาก่อน พูดจบก็ยิ้มซื่อ ๆ “น้องอวิ๋นซู เสื้อผ้าชุดนี้ซื้อมาตอนไปร่วมประชุมประมูลนะ อย่าหัวเราะผมเลย”
ที่จริงอายุเขาก็ไม่ได้เยอะ เพิ่งจะ 30 ต้น ๆ แต่ก่อนครอบครัวจนแถมยังมีลูกติด ทำให้ดูโซซัดโซเซและต่ำต้อย แต่ช่วงสองปีนี้ได้พบปะผู้คนมากมาย ผ่านงานมาหลายโปรเจกต์ หลังก็ยืดตรงขึ้นมาได้บ้าง
เซี่ยอวิ๋นซูหัวเราะ “ฉันจะหัวเราะทำไม เสื้อผ้าชุดนี้ก็ดูดีนะ”
เชียงจื่อเกาศีรษะ “ก็แค่แพงไปหน่อย ชุดนึงหลายสิบ ยังกินหมั่นโถวแป้งขาวได้ตั้งหลายเดือน”
เงินที่หาได้มากขึ้น แต่ความเคยชินแบบสมถะกลับไม่เปลี่ยน สาเหตุหลักคือเขาต้องเก็บเงินเพื่อรักษาเถียนเถียน
เซี่ยอวิ๋นซูก็นึกถึงจุดนี้เหมือนกัน จึงถามว่า “อาการของเถียนเถียนตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เมื่อไหร่จะผ่าตัดได้”
“ตอนนี้อาการทรงตัวดีมาก ผมถามหมอเจ้าของไข้แล้ว โรคนี้หายขาดยาก แต่ที่ฮ่องกงสามารถผ่าตัดซ่อมแซมส่วนที่บกพร่องได้ ถ้าพักฟื้นดี ต่อไปแค่ไม่เล่นกีฬาหนัก ๆ ก็โตขึ้นมาสุขภาพแข็งแรงได้”