จี้เซียวกลับมาที่บริษัทค้าต่างประเทศหยวนหยางอีกครั้ง หนุ่มสาวหน้าแผนกต้อนรับได้เลิกงานไปแล้ว เหลือเพียงไฟในห้องทำการชั้นบนที่ยังสว่าง
นางไม่ใช่คนขี้วู่วาม รู้ดีว่าตอนนี้ถ้าเดินไปประจันหน้าเซี่ยอวิ๋นซูโดยตรง ไม่แน่ว่าจะได้เปรียบ เพราะแม้เสิ่นซูไป๋จะยอมให้นางเป็นเมียน้อย ก็ต้องยังเกรงใจภรรยาหลักอยู่บ้าง
นางลอบกัดเซี่ยอวิ๋นซูเงียบ ๆ ก็ได้ แต่ห้ามทำต่อหน้าเสิ่นซูไป๋
ดังนั้นนางจึงรออยู่ข้างล่างอย่างใจเย็น จนกระทั่งข้างบนมีเสียงเคลื่อนไหว นางถึงลุกขึ้นยืนพร้อมสีหน้าดูอ่อนล้า "ประธานเสิ่น คุณเมิ่ง"
เสิ่นซูไป๋จับมือเซี่ยอวิ๋นซูไว้ สีหน้าฉงน "คุณจี้มาทำอะไรที่นี่?"
จี้เซียวเบิกปากแน่นเป็นเส้นตรง แววตาดูบอบบางแต่ฝืนทน "วันนี้เจ้าของบ้านเขาไล่ฉันออก..."
เสิ่นซูไป๋แสดงความเห็นใจอย่างจริงใจ "แบบนั้นก็ชะตากรรมอับจนจริง ๆ นะคุณ"
จี้เซียวชำเลืองมองเซี่ยอวิ๋นซู "ประธานเสิ่น คุณช่วยหาบ้านให้ฉันพักก่อนสักหลังได้ไหม?"
เสิ่นซูไป๋ปฏิเสธราบคาบ "คงไม่ได้ ตอนที่ฉันเองหาบ้านเช่า ยังต้องขอความช่วยเหลือจากพี่เมิ่งเลย แต่ภรรยาฉันกำลังสร้างคอนโดอยู่ ถ้าคุณรอได้ ตอนนั้นค่อยซื้อสักหลังก็ได้ ถือว่าร่วมงานกันมานาน ลดให้หนึ่งเปอร์เซ็นต์ไม่มีปัญหา"
เซี่ยอวิ๋นซูบีบเขี้ยวเขาเบา ๆ "ขี้เหนียว! จ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าลดให้สิบเปอร์เซ็นต์เลย!"
เสิ่นซูไป๋หันไปมองจี้เซียวอย่างสบายอารมณ์ "ภรรยาฉันใจกว้างนะ จะซื้อบ้านไหมล่ะ?"
จี้เซียว: "..."
นางชัด ๆ มาหาเสิ่นซูไป๋ ผู้ซึ่งกำลังจะเป็นนายทุนในอนาคต เพื่อจัดการชีวิตที่เหลือ ทำไมมันกลายเป็นว่านางจะไปซื้อบ้านไปได้?