ป้าเฉินยิ้มมุมปาก: "ฉันเตรียมจะขายบ้านไปทำธุรกิจแล้ว คนต่างถิ่นชอบทำเลแถวนี้ บ้านเล็ก ๆ แบบนี้ขายได้ตั้งสามหมื่นกว่า ตอนนั้นอยากทำธุรกิจอะไรใหญ่ ๆ ก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"
สามหมื่นกว่า นั่นเยอะจริง ๆ คนเราทำมาหากินทั้งชีวิตก็ไม่แน่ว่าจะได้เงินขนาดนั้น!
นางพูดแบบนั้น ก็มีหลายคนใจสั่นขึ้นมาจริง ๆ มีเงินสามหมื่นกว่าบ้านี้ ยังต้องกังวลเรื่องไม่มีงานอีกหรือ เก็บไว้ในธนาคารก็พอใช้กินใช้อยู่ได้
พี่จางลังเล: "แต่ถ้าขายบ้านไปแล้วเราจะอยู่ที่ไหน?"
"อยู่ที่ไหนก็ได้สิ ลองคิดดูสิ เช่าบ้านสักหลังเท่าไหร่? สามหมื่นเช่าได้ตลอดชีวิตเลยนะ ที่เหลือยังเอาไปทำธุรกิจได้อีก!"
ป้าเฉินพูดอย่างอารมณ์ดี: "รอไว้ก่อน ได้เงินค่อยซื้อบ้านหลังใหญ่ก็ได้ อนาคตลูกหลานเราทำงานเขาก็แบ่งบ้านให้เหมือนกัน จะเก็บบ้านไว้เยอะ ๆ ไปทำไม ที่นี่เก่าทรุดโทรมแบบนี้ยิ่งนานยิ่งไม่มีค่า! ฉันบอกพวกเธอนะ คนเขาอยากซื้อหลายหลัง ถ้าพวกเธอไม่ขาย อนาคตต้องเสียใจแน่!"
บ้านที่อนาคตมีค่าเป็นล้าน ตอนนี้ขายแค่สามหมื่น?
เซี่ยอวิ๋นซูเย้ยหยันในใจ ไม่พูดด้วย รอจนป้าเฉินสะโพกส่ายเดินจากไปแล้ว จึงหันไปทางพี่จาง: "พี่จาง ถ้าพวกพี่เชื่อฉันก็อย่าขายบ้าน เมืองไห่เฉิงไม่ได้ขาดที่ทำงาน โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หางานทำได้ วิ่งไปหลาย ๆ รอบก็พอ แต่ถ้าขายบ้านไป อนาคตต้องเสียใจแน่"
พี่จางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "งั้นฉันเชื่อเธอ ไม่ขาย"