ซ่งซานชวานสดชื่นขึ้นมาทันที เขาขยี้หูให้ตัวเองตื่นขึ้นเล็กน้อย: "ฉันไม่ดื่มแล้ว"
แต่ก็สุดจะต้านทานการชวนไปเรื่อยของคนอื่นได้ พอกลับมาถึงบ้านใหม่ตอนบ่าย ซ่งซานชวานก็ยังคงเมาเหลือบตามองด้วยรอยยิ้มเขลาๆ...
บ้านของทั้งคู่อยู่ชั้นสอง แม่ของซ่งเป็นคนหูหนวกเป็นใบ้แต่กำเนิด จึงเงียบสงบอย่างมาก
เธอตามหลินชุ่ยผิงไปช่วยพยุงซ่งซานชวานขึ้นไป แล้วทำภาษามือบอกว่า "ชุ่ยผิง พวกเธอพักผ่อนก่อนข้างล่ะ ตกเย็นฉันทำข้าวเสร็จแล้วจะเรียกพวกเธอลงมากิน"
หลินชุ่ยผิงจะอาสาช่วย "แม่ หนูไปทำข้าวเองนะคะ"
"ข้าวในบ้านฉันทำเอง" แม่ของซ่งทำท่าทางแล้วก็ยิ้ม "ชุ่ยผิง เธอแค่ทำงานให้ดีๆ ก็พอ เรื่องบ้านไม่ต้องให้เธอกังวลอะไรทั้งนั้น ฉันกับซานชวานจะดูแลเธอให้ดีเอง"
เธอไม่ได้พูดให้หลินชุ่ยผิงดูแลซ่งซานชวาน แต่กลับพูดในทางตรงกันข้าม
หลินชุ่ยผิงก็ไม่อิดออด "งั้นฉันขึ้นไปพักก่อนนะคะ เหนื่อยจะแย่แล้ว"
บนชั้นสอง ซ่งซานชวานหลับกรนดังแล้ว หลินชุ่ยผิงโมโหจึงบีบจมูกเขา สักพักเห็นว่าเขายังไม่รู้สึกตัวก็ต้องยอมปล่อยไปอย่างเซ็งๆ หมอนี่จะนอนแบบนี้ทั้งคืนเลยรึไง?
เสียดายที่เธอเฝ้ารอคืนวันวิวาห์มานาน แถมยังสวมชุดชั้นในที่เซี่ยอวิ๋นซูส่งให้ก่อนล่วงหน้า แม่งโคตรจะโมโหเลย!
จนถึงประมาณสองทุ่ม หลินชุ่ยผิงลงไปกินข้าวเล็กน้อย ส่วนซ่งซานชวานยังคงหลับอยู่
แม่ของซ่งตักโจ๊กใส่กระติกน้ำร้อนพร้อมกับปูซาลาเปาให้เธอ "คืนนี้ถ้าซานชวานหิว ก็ให้เขากินนี่ จะได้ไม่ต้องลงไปวุ่นวายอีก"