ชิมอาหารมาแล้วกว่ายี่สิบชนิด แม้เจอรสชาติที่โดดเด่นสักกี่ครั้ง ผู้นำท่านนั้นในชุดจงซานก็เพียงพยักหน้าเบา ๆ เป็นการรับทราบ ไม่เคยเปล่งวาจาสักคำ แต่บัดนี้กลับเอ่ยถามขึ้นมาเอง
เลขาธิการเมืองเผิงเฉิงหันไปมองซ่งซานชวาน ยิ้มอย่างอ่อนโยนว่า "หนุ่มน้อย อาหารจานนี้ทำอย่างไร"
ซ่งซานชวานแม้จะขี้อายแต่ก็ไม่หวั่นเกรง เขาเปิดปากอย่างมั่นใจว่า "ใช้ไวน์แดงรสองุ่น รวมกับเนื้อสันส่วนที่มีเอ็น ตั้งกระทะทอดก่อนแล้วผัด สุดท้ายเติมไวน์แดง ใส่โรสแมรี่ ไทม์ และใบเบย์ ต้มด้วยเพลิงแรงให้เดือดแล้วลดเป็นเพลิงอ่อน"
"ถ้าจะทานแบบจีน สามารถใส่แครอทกับมันฝรั่งหั่นชิ้น ทานคู่ข้าวสวย ถ้าเป็นแบบตะวันตก ก็ทานคู่มันฝรั่งบดหรือพาสต้าได้"
ชายวัยกลางคนฟังพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเขาพูดจบจึงถามต่ออีกหนึ่งคำ "คุณคุ้นเคยกับอาหารฝรั่งเศสด้วยสินะ"
"ไม่ถึงกับคุ้นเคยมาก แต่เคยศึกษาไว้" ซ่งซานชวานตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมอยากให้ตำรับอาหารจีนและตำรับอาหารตะวันตกผสานกัน ใช้ข้อดีของทั้งสองแบบ"
"ก็ดี" ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ โบกมือให้ดำเนินการต่อไป
เหมือนเป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ ช่วงหนึ่ง แต่เสิ่นซูไป๋กลับใคร่ครวญอะไรบางอย่าง เขาคิดว่าบางทีโอกาสของซ่งซานชวานอาจมาถึงแล้ว
เมื่อชิมตำรับอาหารครบทุกจาน ยังต้องรอผลการแข่งขันอีกระยะหนึ่ง ช่วงนี้เหล่าพ่อครัวจึงลงจากเวทีได้
ซ่งซานชวานวิ่งต๊อตโต้มาหาหลินชุ่ยผิง มองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย "ชุ่ยผิง ฉันสังเกตวิธีทำอาหารของพ่อครัวชาวฝรั่งเศสคนนั้น กลับไปแล้วจะทำอาหารตะวันตกให้เธอกิน ได้ไหม"