ซ่งซานชวานก้มตามองเธอ หัวคิ้วโค้งมนขึ้นเป็นประกาย “เขาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมส่วนกลาง เชิญฉันไปที่จิงเป่ย์ร่วมงานเฉลิมฉลองวันชาติ รับผิดชอบงานเลี้ยงแขกต่างประเทศ แถมยังให้ฉันค้นคว้าเมนูใหม่ ๆ ที่ผสานครัวจีนกับตะวันตกอีกหลายเมนู”
ส่วนกลาง! รัฐมนตรี!
หลินชุ่ยผิงเกือบจะพูดไม่ออกแล้ว เธอหันไปมองเซี่ยอวิ๋นซูอย่างสัญชาตญาณ “เซี่ยอวิ๋นซู เขาพูดว่าไงน่ะ?”
เซี่ยอวิ๋นซูก็หันไปมองเสิ่นซูไป๋บ้าง “หมายความว่ายังไง?”
เสิ่นซูไป๋หัวเราะเบา ๆ กับสีหน้าของสองสาวนี้ ก่อนจะบีบแก้มเซี่ยอวิ๋นซูเบา ๆ “ชายวัยกลางคนที่ใส่ชุดจงซานเมื่อกี้น่าจะเป็นรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม ฉันเคยได้ยินพี่ใหญ่พูดถึงครั้งหนึ่ง ตอนนี้ก็ยืนยันได้แล้ว พิธีสวนสนามวันชาติจะมีแขกต่างประเทศและผู้นำมาร่วมมากมาย งานเลี้ยงในหอประชุมประชาชนมีมาตรฐานสูงมาก พ่อครัวที่ได้ไปทำงานที่นั่นย่อมเป็นคนที่ได้รับการยอมรับจากผู้นำ”
นั่นแปลว่าซ่งซานชวานได้รับเชิญจากผู้นำส่วนกลางให้เป็นพ่อครัวงานเลี้ยงภาครัฐ!
หลินชุ่ยผิงกลืนน้ำลายลงคอ สิ่งที่เธอสนใจที่สุดคือเรื่องจริง ๆ “งั้น... งั้นให้เงินกี่?”
“เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเงินนี่” เสิ่นซูไป๋เล็งตามองซ่งซานชวาน แล้วเติมในใจอีกหนึ่งประโยคว่า ถ้าว่ากันเรื่องฝีมือครัว เขาสู้ไม่ได้จริง ๆ
ซ่งซานชวานจับมือหลินชุ่ยผิงไว้เบา ๆ “จะมีการมอบใบประกาศเกียรติคุณ”
พ่อครัวงานเลี้ยงภาครัฐนี่ก็เหมือนพ่อครัวหลวงไม่ใช่เหรอ อ้อ เอาจริงสถานะสูงกว่าพ่อครัวหลวงอีก เขายังต้องทำอาหารให้แขกต่างประเทศอีกนะ! นั่นมันคนต่างชาตินะเนี่ย!