“คุณเอาแต่เอาใจตัวเองจนคลอดยาก ตอนนี้ลูกตายแล้ว”
“พอใจหรือยัง?”
นี่คือคำแรกที่ปั๋วฮุยอวี่ สามีของหรงอวี้ พูดกับเธอ หลังจากเธอตกเลือดอย่างหนักและรอดตายกลับมาจากประตูผี
คำตำหนิถาโถมใส่เธอไม่ยั้ง
หรงอวี้นอนอยู่บนเตียงคนไข้เย็นเฉียบ มือทั้งสองประสานกันวางบนหน้าท้องที่แบนราบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก็มองปั๋วฮุยอวี่ที่มีสีหน้าเย็นชาอย่างเจ็บปวดรวดร้าว
“เอาแต่ใจตัวเองงั้นเหรอ?” หรงอวี้หัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ “แต่ฉันแค่อยากฉลองวันเกิดสักครั้ง”
เมื่อวานเป็นวันเกิดครบรอบ 25 ปีของหรงอวี้ เป็นช่วงเวลาที่เธอเฝ้ารอมาตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อน
เพราะตั้งแต่เล็กจนโต วันเกิดของเธอไม่เคยได้รับการใส่ใจอย่างที่ควรเลยสักครั้ง
ทว่าเธอกลับได้เห็นน้องสาวอย่างหรงซีเติบโตมาในความรักและการทะนุถนอมมาตลอด
แม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังสาว พ่อแต่งงานใหม่และมีหรงซีหลังแต่งงาน
นับแต่นั้น หรงอวี้ก็กลายเป็นคนชายขอบที่โปร่งใสที่สุดและไม่มีใครเห็นความสำคัญในบ้าน
ของกินอร่อย ๆ เสื้อผ้าชุดใหม่ หรือแม้แต่ดินสอแท่งใหม่ในบ้าน ล้วนต้องให้หรงซีได้ใช้ก่อนทั้งนั้น
เมื่อหรงซีเบื่อของเหล่านั้นแล้ว หรงอวี้ถึงจะได้แตะต้อง
วันเกิดก็เช่นกัน
วันเกิดของพี่น้องสองคนห่างกันเพียงวันเดียว
วันเกิดของหรงอวี้ไม่มีพิธีรีตองใด ๆ และไม่มีใครพูดถึงด้วยซ้ำ
แต่พอตกกลางคืน บ้านก็จะประดับประดาสว่างไสว เตรียมจัดงานให้หรงซีอย่างพิถีพิถันเสมอ
วันรุ่งขึ้น หรงซีก็จะสวมชุดเจ้าหญิงแสนงดงามปรากฏตัวต่อหน้าแขก สง่างามสวยเหมือนเจ้าหญิงจริง ๆ
ส่วนหรงอวี้ทำได้เพียงยืนอยู่มุมห้อง มองภาพฝันอันงดงามราวกับสุนัขจรจัดไร้บ้าน—
เค้กวันเกิดสามชั้น ตุ๊กตาบาร์บี้ที่เล่นได้แม้แต่ปลายนิ้ว รวมถึงความสนใจและความรักทั้งหมดจากพ่อแม่
หรงอวี้โหยหาสิ่งเหล่านี้มานานถึง 25 ปี กว่าจะกล้าขอจัดงานวันเกิดตอนที่ตั้งครรภ์ และน้องสาวอยู่ต่างประเทศ
เธอบอกความรู้สึกในใจออกไปว่าอยากได้รับความรักเป็นพิเศษสักครั้ง
ลึก ๆ แล้วเธอคิดว่า บางทีเมื่อหรงซีไม่อยู่ พ่อแม่อาจหันมามองเธออย่างจริงจังสักครั้ง
อาจเป็นเพราะเธอกำลังตั้งครรภ์ พ่อแม่กับสามีจึงตอบตกลงอย่างง่ายดายว่าจะฉลองวันเกิดให้เธอสักครั้ง
หรงอวี้จึงเตรียมงานด้วยความยินดีเต็มหัวใจมาตลอดหนึ่งเดือน
เลือกร้านอาหาร สั่งเมนูอาหาร จัดสถานที่...
เธอที่ตั้งครรภ์ได้แปดเดือนลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง!
แต่ในวันเกิด ความสนใจของทุกคนกลับไปอยู่ที่หรงซี ซึ่งจู่ ๆ ก็กลับมาจากต่างประเทศ
หรงอวี้สวมหมวกวันเกิดที่เป็นสัญลักษณ์ของเจ้าของวันเกิด นั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะ
แต่พ่อแม่กลับล้อมหรงซีที่เพิ่งกลับมา คอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
แม้แต่สามีของหรงอวี้ พ่อของลูกเธออย่างปั๋วฮุยอวี่ ก็ไม่เคยชายตามองเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
แม้กระทั่งตอนนี้ ปั๋วฮุยอวี่ที่ยืนอยู่ในห้องผู้ป่วยก็ยังทำราวกับอ่านความโศกเศร้าบนใบหน้าของหรงอวี้ไม่ออก
เขายังคงขมวดคิ้วน้อย ๆ สีหน้ารำคาญใจ
“ทุกคนก็มาแล้ว ผมถึงกับเลื่อนประชุมเพื่อมาฉลองกับคุณ ยังต้องการอะไรอีก?” ยิ่งพูด น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งเย็นชา “คุณคิดว่าพอตั้งครรภ์แล้ว ทุกคนต้องตามใจคุณอย่างไม่มีขอบเขตหรือไง?”
จู่ ๆ หรงอวี้ก็รู้สึกว่าตัวเองทั้งน่าสมเพชและน่าขัน รสขมขื่นเอ่อท้นอยู่ในหัวใจไม่หยุด
เธออดไม่ได้ที่จะถามกลับ
“แล้วการที่คุณพาผู้หญิงอื่นมางานวันเกิดของฉัน นั่นเรียกว่าตามใจฉันด้วยหรือเปล่า?”
“หาเรื่องไม่เลิก!”
เมื่อถูกภรรยาถามกลับ ปั๋วฮุยอวี่ก็เพียงหัวเราะเยาะเสียงเย็น
หรงอวี้ก้มหน้า ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาบนแก้ม
สำหรับเธอ โอกาสล้ำค่าอย่างงานวันเกิดนี้ได้มายากเย็นไม่ต่างจากชีวิตแต่งงานที่เธอเคยคิดว่าจะมีความสุข เธอทำใจทำลายมันไม่ลง จึงยอมอดทนครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอจึงคอยปลอบใจตัวเองว่า หรงซีเพิ่งกลับประเทศ พ่อแม่คิดถึงเธอ อยากคุยกับเธอให้มากหน่อย ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
เธอยังคอยหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ปั๋วฮุยอวี่อยู่เรื่อย
หรงอวี้รู้ว่าในฐานะผู้กุมบังเหียนกลุ่มธุรกิจปั๋วซื่อ เขาคงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
เธอรู้ด้วยว่าชีวิตแต่งงานของพวกเขาเหลือเพียงชื่อ เขาไม่ชอบเธอ แถมยังเลี้ยงผู้หญิงที่ว่านอนสอนง่ายไว้นอกบ้านอีกคน
เวลาที่ปั๋วฮุยอวี่มีน้อยนิดอยู่แล้ว ยังต้องแบ่งให้ผู้หญิงคนนั้นด้วย
เขายังอุตส่าห์สละเวลามาฉลองวันเกิดให้เธอ เธอก็ควรพอใจแล้ว
หรงอวี้เคยคิดว่า ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นที่โปรดปรานของปั๋วฮุยอวี่มาก เขาถึงได้จัดการแสดงดอกไม้ไฟยิ่งใหญ่ระดับศตวรรษให้เธอ มอบบรรยากาศโรแมนติกให้เธออย่างเต็มที่
ทั้งยังปกป้องเธออย่างมิดชิดจนไม่มีใครระแคะระคาย แต่กลับไม่ได้ทำให้คนทั้งเมืองเอรู้ไม่ได้ว่า นอกจากภรรยาแล้ว คุณปั๋วยังมีคนโปรดที่รักดั่งแก้วตาดวงใจอยู่อีกคน
แต่ก่อนหน้านี้ เพราะหรงซีรักปั๋วฮุยอวี่ เธอจึงรู้ว่าปั๋วฮุยอวี่เข้าใจเธอกับชีวิตแต่งงานของพวกเขาผิดไปมาก
เธอจึงทำเป็นมองไม่เห็นการมีอยู่ของผู้หญิงคนนั้น เพราะยินดีให้เวลาปั๋วฮุยอวี่ค่อย ๆ ยอมรับชีวิตแต่งงานนี้
แต่จนกระทั่งฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เมื่อวาน หรงอวี้ถึงได้รู้ว่า ผู้หญิงที่ปั๋วฮุยอวี่เลี้ยงไว้นอกบ้านคนนั้น ที่แท้ก็คือน้องสาวของเธอเอง!
เมื่อก่อนหรงอวี้คิดว่าปั๋วฮุยอวี่เข้าข้างหรงซีทุกเรื่อง เพราะรักเธอจึงพลอยดูแลน้องสาวของเธอเท่าที่ทำได้
มาถึงตอนนี้ เธอถึงได้รู้ว่าคนที่ปั๋วฮุยอวี่ดูแล “พ่วงมาด้วย” ที่แท้คือเธอต่างหาก!
“ปั๋วฮุยอวี่ ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณมีคนอื่น แต่ทำไมต้องเป็นหรงซี ทำไมต้องเป็นน้องสาวฉันด้วย!”
ทำไมต้องมาทำลายฝันกลางวันของเธอที่หวังว่าสามีจะกลับใจ ในงานวันเกิดที่เธอเฝ้ารอที่สุด แถมยังทำให้เธอรู้ว่าสามีกับน้องสาวรวมหัวกันทรยศเธอ?
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คำว่า “ดูแล” ของปั๋วฮุยอวี่ รวมถึงคำว่า “พอใจ” ที่หรงซีพูดถึงพี่เขย...
ที่แท้พวกเขาก็แอบคบชู้กันต่อหน้าต่อตาเธอมาตลอด เป็นการท้าทายเธอชัด ๆ!
หรงอวี้เสียการควบคุมอารมณ์ ร้องไห้ออกมากลางงานวันเกิด
เธอร้องไห้ฟูมฟาย อยากให้ปั๋วฮุยอวี่กับหรงซีอธิบายให้ชัดเจน แต่ทั้งคู่กลับเพียงยืนมองเธอเสียสติอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบนิ่ง
สุดท้ายงานวันเกิดครั้งนี้ก็กลายเป็นเรื่องน่าขัน
หรงอวี้น้ำตานองหน้า กล่าวหาหรงซีว่าเป็นมือที่สามที่ทำลายครอบครัวของเธอ
จากนั้นแม่เลี้ยงก็ปราดเข้ามาตบหน้าเธอฉาดใหญ่
แรงจนหรงซีเกือบล้ม ทั้งที่กำลังตั้งครรภ์
เธอยื่นมือออกไปหวังให้พ่อช่วยพยุง แต่พ่อกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ราวกับหนีตัวกาลกิณี
“หรงอวี้ อย่าทำให้ทุกคนหมดสนุกได้ไหม!” สายตาที่แม่มองเธอราวกับมองศัตรูที่ฝังแค้นกันมาแต่ชาติปางก่อน “ถ้าหรงซีไม่ช่วยพูดให้ พ่อกับแม่ก็ไม่มางานวันเกิดวันนี้หรอก!”
หรงอวี้แทบจะร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือแล้ว
ที่แท้แม้แต่งานวันเกิดวันนี้ ก็เป็นความเมตตาที่หรงซีหยิบยื่นให้เธองั้นเหรอ!?
ตั้งแต่เล็กจนโต หรงอวี้ยอมหลีกทางให้หรงซีทุกเรื่อง ทั้งกิน ทั้งใช้ ทั้งสวมใส่
แล้วตอนนี้เธอต้องยกสามีให้ด้วยหรือไง?!
ปั๋วฮุยอวี่ที่มีสีหน้าเฉยเมยดูเหมือนจะกลัวว่าหรงอวี้ซึ่งเป็นคนท้องจะทำร้ายใครเข้า
เขาโอบหรงซีแล้วถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าเย็นชาเหมือนสระน้ำลึกที่ถูกน้ำแข็งปกคลุม
“ผมกับหรงซีไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด คุณเอาแต่หาเรื่องแบบนี้ไม่ได้มีประโยชน์กับใครเลย”
หรงอวี้กุมแก้มที่บวมแดง หัวเราะออกมาอย่างขมขื่นและสิ้นหวัง
เธอจ้องน้องสาวกับสามีเขม็ง
ปั๋วฮุยอวี่โอบหรงซีให้แน่นขึ้นด้วยมืออีกข้าง
“หรงอวี้ ใจเย็นเมื่อไหร่แล้วค่อยมาหาพวกเรา”
พูดจบ เขาก็พาหรงซีจากไปโดยไม่เหลียวหลัง พ่อแม่ของเธอตามหลังไปด้วยท่าทางราวกับอยากฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ
ไม่มีใครสักคนคิดเลยว่าการทิ้งหญิงตั้งครรภ์ที่อารมณ์ไม่มั่นคงไว้ตามลำพังที่นี่จะอันตรายแค่ไหน
หรงอวี้อยากวิ่งตามออกไป แต่จู่ ๆ ก็ปวดบิดที่ท้องจนล้มลงกับพื้น
เธอก้มมอง เห็นเลือดแดงฉานเปรอะอยู่ใต้ขา
เธอเสียครอบครัวกับคนรักไปแล้ว จะเสียลูกไปอีกไม่ได้!
หรงอวี้จึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายโทรออกไปหาใครคนหนึ่ง ก่อนจะหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็อยู่ในห้องผู้ป่วย และได้ยินปั๋วฮุยอวี่ตำหนิเธอราวกับกำลังไต่สวน
เมื่อได้ยินหรงอวี้เรียกหรงซีว่า “มือที่สาม” สีหน้าของปั๋วฮุยอวี่ก็ยิ่งหม่นลงไปอีก
“หรงอวี้ ผมบอกแล้วไงว่าผมกับหรงซีไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด ใส่ร้ายน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้ คุณได้อะไรขึ้นมา?”
“อย่าคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะทำเรื่องต่ำช้าแบบคุณ”
เมื่อเห็นปั๋วฮุยอวี่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้ารำคาญ หรงอวี้ก็รู้สึกเพียงว่าหัวใจเจ็บปวดราวกับถูกคลื่นโหมซัด
ความเจ็บปวดนี้แทบจะกลบความเจ็บจากการคลอดยากของเธอได้แล้ว
“เรื่องต่ำช้า” งั้นเหรอ?
ทั้งที่หรงอวี้อธิบายไปหลายครั้งแล้วว่า แม้เธอจะหลงรักปั๋วฮุยอวี่มาหลายปี แต่คืนนั้นเป็นเพียงอุบัติเหตุที่ไม่ได้ตั้งใจ!
แต่ปั๋วฮุยอวี่ไม่เคยเชื่อคำพูดของเธอเลย
“...” หรงอวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่เสียงก็ยังสั่นจนห้ามไม่อยู่ “ปั๋วฮุยอวี่ จนถึงตอนนี้คุณยังสนใจแต่ชื่อเสียงของหรงซีอยู่หรือ?”
“ฉันกับลูก มีความสำคัญกับคุณแม้แต่นิดเดียวไหม?”