ไม่นานนัก ชายชราผมขาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกห้องพร้อมชายหนึ่งคนและสตรีสี่คน ชายชรารูปร่างผอมเพรียว ฝีเท้ามั่นคง ยามกวาดตามองทุกคนก็แผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องขึงขัง
บัณฑิตในโถงพากันลุกขึ้นคำนับ
「อาจารย์ฟาง!」
「อาจารย์ฟาง สุขภาพแข็งแรงดีหรือไม่!」
คนผู้นี้ก็คือฟางปิ่งเหวิน จางเหิงเคยพบเขาในงานเลี้ยงหลวงครั้งหนึ่ง
แม้เจ้าของร่างเดิมจะเป็นคุณชายเสเพล แต่ก็เป็นซื่อจื่อ ย่อมมีความรู้ความเห็นที่พึงมี
ด้านหลังฟางปิ่งเหวินมีสตรีผู้หนึ่ง นางสง่างามงดงามและเปี่ยมด้วยราศีเหนือสามัญ สวมผ้าคลุมหน้า ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น ทุกคนก็ยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและสง่างามของนาง
สตรีผู้นี้ก็คือหลินซืออวิ้น ส่วนสตรีอีกคนที่ยืนข้างกายนางคือสาวใช้ที่เคยร่วมงานชุมนุมกวีครั้งก่อน
ยังมีเจิ้งซือซืออีกคน ส่วนสตรีอีกนางแต่งกายเยี่ยงหญิงชาววัง จางเหิงไม่รู้จักนาง
หลินซืออวิ้นเห็นจางเหิงตั้งแต่แรก นางจึงพยักหน้าให้เขาก่อน
อีกด้านหนึ่งมีชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับจางเหิง รูปโฉมหล่อเหลา สวมอาภรณ์ขาวปักลายงดงาม มีหยกห้อยเอว เพียงมองการแต่งกายก็รู้ได้ว่ามีภูมิหลังไม่ธรรมดา
จางเหิงจำได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือจางหยวน บุตรคนที่สามของอ๋องฉู่ พระโอรสองค์ที่หก
จางเหิงเป็นซื่อจื่อแห่งอ๋องเยียน ส่วนจางหยวนมิใช่ซื่อจื่อแห่งอ๋องฉู่ ทั้งยังอายุน้อยกว่าจางเหิงสองเดือน
ในความทรงจำ แม้จางเหิงกับจางหยวนจะมักปรากฏตัวในสถานที่เดียวกัน แต่ทั้งคู่กลับเป็นคนละประเภท จางหยวนชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็ก ส่วนจางเหิงชอบเที่ยวเล่น
ยามนี้สายตาที่จางหยวนมองจางเหิงดูแปลกไปเล็กน้อย แต่เพราะธรรมเนียม เขาจึงยังเดินเข้ามาคารวะ
「ขอคำนับซื่อจื่อแห่งอ๋องเยียน」ทั้งหกคนเข้ามาคารวะ จางเหิงโบกมือให้ไม่ต้องเกรงใจ
จากนั้นฟางปิ่งเหวินก็เดินไปหาเจียงซิวเจี่ยนเพื่อสนทนา
ส่วนหลินซืออวิ้นค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้จางเหิงสองก้าว แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า「บิดาข้ายินยอมเรื่องการแต่งงานแล้ว พรุ่งนี้จะไปหารือรายละเอียดกับจวนอ๋องเยียน」
จางเหิงได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากหญิงสาวข้างกาย จึงพยักหน้า「อืม ข้าทราบแล้ว ประเดี๋ยวอย่าเพิ่งกลับ ข้ามีของจะมอบให้เจ้า」