ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น เช้าวันถัดมา เฉินต้าฝูพาจ้าวเอ้อร์ไปตรวจดูสินค้า ทันทีที่ตรวจเสร็จ ทั้งคู่ก็ถูกองครักษ์เสื้อแพรพาตัวไป
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
บ่ายวันนั้นก็ได้คำให้การและสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายครบชุด
คืนนั้น จางเหิงกับหลินซืออวิ้นไปยังจวนสกุลหลิน
เมื่อไปถึงจวนสกุลหลิน หลินหวยหยวนเพิ่งรับประทานอาหารค่ำเสร็จ กำลังอ่านฎีกาอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง
เห็นจางเหิงเข้ามา เขาก็ปิดฎีกาลง
หลินหวยหยวนถามว่า “มาดึกดื่นเช่นนี้ มีธุระอันใด?”
จางเหิงนั่งลง วางสำเนาเอกสารฉบับหนึ่งจากแขนเสื้อลงบนโต๊ะ “นี่คือคำให้การของหลานชายเขา กับสมุดบัญชีที่บันทึกการยักยอกเงินของเฉินเหมี่ยน พรุ่งนี้ข้าจะกราบทูลฝ่าบาท”
เมื่อเรื่องนี้ถูกเปิดโปง ต่อให้เฉินเหมี่ยนไม่ถูกยึดทรัพย์ เขาก็ไม่มีทางได้เป็นเจ้ากรมคลังต่อไป
ได้ยินเช่นนั้น หลินหวยหยวนพลันใจไหว รีบหยิบสำเนาเอกสารขึ้นมาเปิดดู ก่อนวางลงอีกครั้ง
หลินหวยหยวนกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “หนึ่งแสนสามหมื่นเจ็ดพันตำลึง แม้แต่เสบียงบรรเทาทุกข์ก็ยังกล้าทุจริต โทษถึงประหารชีวิตได้แล้ว เรื่องนี้อยู่ในหน้าที่ขององครักษ์เสื้อแพร เจ้ากราบทูลฝ่าบาทก็สมเหตุสมผล ไม่จำเป็นต้องให้ข้ายื่นฎีกาอีกกระมัง?”
จางเหิงเอ่ยเสียงต่ำว่า “ท่านพ่อตา ประเด็นสำคัญคือ ตำแหน่งเจ้ากรมคลังจะปล่อยให้ว่างไม่ได้”
ความหมายของจางเหิงก็คือ จะปล่อยให้ตำแหน่งเจ้ากรมคลังตกไปอยู่ในมือองค์ชายองค์อื่นไม่ได้
หลินหวยหยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเขา “เจ้าก็มีความคิดแล้วหรือ?”
จางเหิงส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะรับตำแหน่งนี้ ฝ่าบาทไม่มีทางให้ข้าทำ”
หากจางเหิงรับตำแหน่งเจ้ากรมคลัง อำนาจก็จะมากเกินไป ส่งผลต่อดุลอำนาจที่พระเจ้าเชียนทรงรักษาไว้ อีกทั้งแม้จางเหิงจะเก่งกาจเพียงใด แต่ประสบการณ์ยังน้อย
ตำแหน่งรองเจ้ากรมที่มีเพียงชื่อ กับเจ้ากรมผู้กุมอำนาจแท้จริงของกรมหนึ่ง ย่อมแตกต่างกัน
หลินหวยหยวนยิ้ม “เจ้าก็รู้ตัวดี”
จางเหิงกล่าวว่า “เพราะฉะนั้นข้าจึงตั้งใจมาขอคำชี้แนะจากท่านพ่อตา ว่าผู้ใดจะเป็นประโยชน์แก่พวกเรามากที่สุด”
หลินหวยหยวนยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ มิได้แสดงความเห็นในทันที