จางเหิงมองนางอย่างผิดหวัง “ยังไม่ใช่เพราะท่านพ่อรักษาแม้แต่สิทธิ์บัญชาการทัพไว้ไม่ได้หรือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจางหยวนเจ๋อก็กระอักกระอ่วน เมื่อไร้สิทธิ์บัญชาการทัพ เขาก็ไม่ต่างจากพยัคฆ์ที่ถูกถอนเขี้ยวเล็บ
จางเหิงกล่าวต่อ “ยามนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ท่านพ่อไร้สิทธิ์บัญชาการทัพ จึงมิใช่ภัยคุกคามใหญ่หลวงที่สุด”
“จากที่ข้าเข้าใจเสด็จปู่ ต่อจากนี้พระองค์คงไม่กดดันท่านต่อไปอีก ผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดกลับเป็นองค์ชายรัชทายาทกับเหล่าขุนนางผู้ร่วมก่อตั้งแคว้น เสด็จปู่ย่อมต้องระแวดระวังพวกเขายิ่งกว่า พวกเราต้องฉวยโอกาสนี้สร้างอิทธิพลของตนให้แข็งแกร่ง”
“กล่าวให้ง่ายก็คือ ท่านพ่อไม่ไหวแล้ว ข้าจะออกหน้าช่วยแบกรับภาระของจวนอ๋องเยียนเอง”
จางหยวนเจ๋ออยากด่าจางเหิง ทว่าสุดท้ายกลับถอนหายใจ “บัดนี้เมื่อข้าสูญเสียหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไปแล้ว ต่อให้เอ่ยปากในราชสำนักก็ไม่มีผู้ใดใส่ใจ”
จางหยวนเจ๋อมีท่าทีห่อเหี่ยวอยู่บ้าง
เห็นบิดาสงบลงไม่น้อย จางเหิงจึงปลอบใจ “ท่านพ่อ อย่าดูแคลนตนเอง ท่านสำคัญยิ่ง”
“ยามนี้แคว้นเซี่ยแห่งเหอซีจับจ้องตาเป็นมัน ส่วนชนเผ่าซยงทางทุ่งหญ้าเหนือก็บุกปล้นแดนเหนืออยู่เป็นครั้งคราว ทางใต้เองก็มีชาวหนานเยวี่ยก่อความวุ่นวายเป็นระยะ”
“อีกทั้งอำนาจของเหล่าขุนนางผู้ร่วมก่อตั้งแคว้นก็ใหญ่โตเกินไป ขอเพียงเกิดศึกขึ้น เสด็จปู่ย่อมทรงไว้วางพระทัยในตัวท่านซึ่งเป็นพระโอรส มากกว่าคนนอกเหล่านั้น ครั้นถึงเวลานั้นท่านก็จะได้อำนาจบัญชาการทัพกลับคืน”
“ยามนี้เป็นเพียงช่วงตกต่ำชั่วคราว อย่าได้หย่อนยานหรือขุ่นเคืองเสด็จปู่เพราะเรื่องนี้เป็นอันขาด”
จากความทรงจำของร่างเดิมตั้งแต่วัยเยาว์ จางเหิงมองรูปแบบการปกครองของพระเจ้าเชียนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
พระเจ้าเชียนทรงไว้วางพระทัยในความสามารถทางการทหารของพระโอรสอย่างอ๋องเยียนอย่างแท้จริง
ทว่าความซื่อตรงของอ๋องเยียนเมื่ออยู่ในราชสำนักนั้นมีทั้งข้อดีและข้อเสีย