ในงานเลี้ยง สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างหลี่เฉินอวี๋พลันลุกขึ้น ยกถ้วยชาขึ้นทางจางเหิง «เยี่ยนซื่อจื่อ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถาม»
จางเหิงลุกขึ้น «ฮูหยินเชิญกล่าว»
จางเหิงจำได้ว่า สตรีชราผู้นี้น่าจะเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้ล่วงลับคนหนึ่ง อีกทั้งยังมีความเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องเยียนอยู่บ้าง
สตรีผู้นั้นกล่าวว่า «สกุลเดิมของข้าคือกู้ สามีผู้ล่วงลับเคยดำรงตำแหน่งแม่ทัพเพียวฉี และเคยติดตามอ๋องเยียน ข้าอ่านหนังสือตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งยังเคยแต่งกลอนไว้หลายบท ยามสาวคิดเสมอว่าการแต่งกลอนเป็นเพียงงานอดิเรกในเรือนสตรี จึงไม่กล้านำออกแสดง วันนี้หลี่หลิ่วซื่อจัดตั้งชมรมกวี ก่อนมาข้ายังลังเลอยู่ คิดว่าตนอายุมากแล้ว จะไปสนุกสนานกับคนหนุ่มสาวทำไม»
นางเว้นจังหวะ มองจางเหิง «ข้าอยากถามซื่อจื่อว่า สตรีแต่งกลอนแล้วแท้จริงเขียนให้ผู้ใดอ่าน? สตรีจำเป็นต้องแต่งสิ่งเหล่านี้ด้วยหรือ?»
โถงพลันเงียบสงัด
จางเหิงรู้ดีว่าคำถามนี้เกี่ยวข้องกับมุมมองของผู้คนที่มีต่อการศึกษาของสตรี
ในที่แห่งนี้ สตรีจะได้อ่านหนังสือไม่ใช่เรื่องง่าย หลังแต่งงานแล้ว ชีวิตของสตรีส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงการปรนนิบัติสามีและเลี้ยงดูบุตร
จางเหิงนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนกล่าวว่า «การแต่งกลอน อย่างแรกคือเขียนให้ตนเอง ในใจมีเรื่องอัดอั้น มีความยินดี มีความรู้สึก ก็ถ่ายทอดออกมา เมื่อเขียนแล้วตนเองย่อมสบายใจ อย่างที่สองคือเขียนให้ผู้รู้ใจ หากมีผู้เข้าใจ ก็ถือว่าได้พบมิตรแท้ ส่วนคนอื่นจะมองอย่างไร นั่นเป็นเรื่องของพวกเขา»
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า «หากฮูหยินกู้มีบทกลอนที่อยากเขียน ก็ไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้อื่นมาถาม เขียนออกมาเองก็พอ เหตุใดต้องใส่ใจสายตาคนภายนอกด้วย»
ฮูหยินกู้มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ «คำพูดของซื่อจื่อช่างทำให้ผู้คนกระจ่างแจ้งยิ่งนัก»
«ผู้รู้ใจหรือ?» หลิ่วเซียนมองจางเหิง พลางพึมพำกับตนเอง
ไม่นานนัก หลิ่วเซียนก็กล่าวว่า «พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ชมรมกวีเพิ่งก่อตั้ง นอกจากขับกลอนแต่งบทกวีแล้ว เรายังเชิญคุณชายโหวหวยจิ่น ผู้มีความสามารถ มาบอกเล่าความรู้สึกจากการเดินทางทั่วใต้หล้าก่อนหน้านี้»