ภายในโถงรับรองด้านข้าง ซูซิงเยว่ยังคงสวมชุดบุรุษ นางกำลังชื่นชมกล้วยไม้กระถางหนึ่งตรงมุมห้อง
เมื่อเห็นจางเหิงเข้ามา นางก็เงยหน้าขึ้นถามว่า “สอบสวนได้ความแล้วหรือ?”
จางเหิงกล่าวว่า “ได้มาครึ่งหนึ่ง มือสังหารบอกว่าคนจากตำหนักบูรพาน่าจะเป็นฝ่ายมาหาพวกเขา”
ซูซิงเยว่ถามว่า “ท่านเชื่อหรือ?”
จางเหิงจ้องตานางพลางถามว่า “เหตุใดข้าถึงไม่เชื่อ? เจ้ารู้จักเขาหรือ?”
ซูซิงเยว่ถามว่า “คนผู้นั้นชื่ออะไร?”
จางเหิงไม่ได้ปิดบังนาง เขาหยิบเชือกแดงเส้นนั้นออกมา “เป็นคนจินหลิง เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ก่อนอยู่บ้าง เชือกแดงเส้นนี้เป็นของที่บุตรสาวของนางชอบ สถานที่รับภารกิจอยู่ทางใต้ของเมือง เป็นบ้านร้างหลังหนึ่งตรงสะพานอู่หลิ่ว น่าจะมีข้อมูลเพียงเท่านี้”
ซูซิงเยว่กล่าวว่า “ข้ารู้จักสถานที่แห่งนี้ เป็นที่ที่องค์กรนักฆ่าแห่งหนึ่งใช้ประกาศภารกิจ เรียกว่ารังพยัคฆ์ หัวหน้าคือดาบทอง นักฆ่าใต้บังคับบัญชาส่วนใหญ่เป็นทหารชั้นยอดกับขุนพลของราชวงศ์ก่อน บริเวณใกล้เคียงอาจเป็นรังของพวกเขา”
จางเหิงถามว่า “เจ้าเคยประมือกับดาบทองหรือ?”
ซูซิงเยว่พยักหน้า “เคย แต่ประสบการณ์ต่อสู้ของเขาเหนือกว่าข้ามาก ข้าสู้เขาไม่ไหว ทำได้เพียงหนีจากเงื้อมมือเขา”
แม้เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งเหมือนกัน ก็ยังมีความแตกต่าง ซูซิงเยว่ยังเยาว์วัย ประสบการณ์ต่อสู้ย่อมด้อยกว่าคู่ต่อสู้
จางเหิงขยับเข้าใกล้นาง แล้วยื่นมือไปทางไหล่ ซูซิงเยว่ไม่ได้หลบ จางเหิงแตะลงตรงตำแหน่งที่นางเคยบาดเจ็บคราวก่อน “ตอนพวกเจ้าประมือกัน เป็นเพราะเขาลอบสังหารข้า แล้วเจ้าขวางไว้ใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ใกล้ชิดกับจางเหิง ซูซิงเยว่ก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่นางยังคงพยักหน้า “ใช่ คราวก่อนเขาคิดลอบสังหารท่านใกล้ร้านหนังสือ ผู้คุ้มกันของท่านมีไม่พอ ข้าพบเข้าจึงเข้าประมือกับเขา เมื่อเขาไม่มั่นใจว่าจะชนะจึงถอยไป”
จางเหิงมองนางอย่างจริงจัง “ไม่ว่าเป็นองค์กรใด หากกล้าทำร้ายเจ้ากับข้า ก็มีแต่ต้องถูกกวาดล้าง”
สีหน้าจางเหิงหม่นคล้ำลง