หลินซืออวิ้นฟังบทกวีอันฮึกเหิมเหล่านั้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าจางเหิงสัมผัสได้ว่านางจับจ้องเขาไม่วางตา
จางเหิงขยิบตาให้นาง หลินซืออวิ้นพลันหน้าแดง ลอบคิดว่าคนผู้นี้ช่างกล้ามากขึ้นทุกที
แต่ไม่นานเขาก็จะได้เป็นสามีของนาง... ภาพที่เขาใช้พรสวรรค์กดข่มบัณฑิตทั้งหลายเช่นนี้ ช่างน่าเกรียงไกรยิ่งนัก
สตรีที่อยู่ข้าง ๆ กระซิบถามอย่างใคร่รู้ว่า “ซืออวิ้น เจ้าและซื่อจื่อกำลังจะแต่งงานกันจริงหรือ?”
หลินซืออวิ้นหน้าแดงระเรื่อ พยักหน้ารับ “อื้ม”
“ข้าอิจฉาเจ้ายิ่งนัก หากว่าที่สามีของข้ามีพรสวรรค์เช่นนี้บ้างก็คงดี”
สตรีผู้นั้นเผยแววตาอิจฉาออกมา
ส่วนเจิ้งซือซือที่อยู่ข้างกันกัดฟันแน่น นางไม่อยากเห็นความเปลี่ยนแปลงของจางเหิงในยามนี้
วันชุมนุมกวีนางเคยส่งสัญญาณทางสายตาให้จางเหิงแล้ว ทว่าเขากลับไม่สนใจนางแม้แต่น้อย
จางหยวนหน้าซีดราวกับสิ้นหวัง โหวหวยจิ่นกับกู้ซิวก็มีสีหน้าไม่ต่างกันนัก เดิมทีพวกเขารอชมจางเหิงจนมุม ทว่าตอนนี้กลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่ากินแมลงวันเสียอีก
ถูกจางเหิงแย่งซีนอีกแล้ว
โหวหวยจิ่นจ้องจางเหิงเขม็ง ดวงตาราวกับจะพ่นไฟ
เขาเพียรศึกษาบทกวีและตำรามายี่สิบปี ได้รับการยกย่องเป็นยอดบัณฑิตอันดับหนึ่งแห่งจินหลิง ทว่าบัดนี้กลับไม่เหลือแม้แต่ความกล้าจะหยิบพู่กันต่อหน้าคุณชายเสเพลผู้หนึ่ง
แม้แต่หลินซืออวิ้นก็จะต้องแต่งให้เขาในอีกไม่นาน...
“บัณฑิตเจียงและผู้อาวุโสฟางกล่าวชมเกินไปแล้ว”
จางเหิงยิ้ม พลางค้อมกายเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองจางหยวน “น้องหยวน หากยังมีข้อสงสัยอันใดก็ถามมาได้ วันนี้ยอดฝีมือแห่งวงการบัณฑิตมาชุมนุมกันพอดี พวกเราจะได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน”
จางหยวนคล้ายถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ได้แต่จนใจ รู้สึกว่าที่ผ่านมาคงเป็นเขาที่ถูกอีกฝ่ายหยอกเล่นมาโดยตลอด
เหล่าบัณฑิตในงานมองท่าทางของจางหยวนแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ องค์ชายสามแห่งอ๋องฉู่ถือเป็นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์ที่มีความรู้ ทว่าบัดนี้กลับถูกซื่อจื่อเยียนกดข่มเสียสิ้น
กู้ซิวที่อยู่ข้าง ๆ กัดฟันกล่าวว่า “บทกวีก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ตามธรรมเนียมเดิม การประเมินชมจันทร์เพ็ญนอกจากประเมินบทกวีแล้ว ยังมีช่วงอภิปรายการปกครองด้วย”