เมื่ออู๋ฟานกลับถึงที่พักก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว เขาล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็เทเลพอร์ตเข้าสู่โลกเกมทันที
ร่างของอู๋ฟานปรากฏขึ้นอีกครั้งในหมู่บ้านเล็ก ๆ เดิมทีเขาคิดจะออกจากหมู่บ้านไปล่ามอนสเตอร์เพื่อเก็บเลเวล พร้อมทั้งเก็บวัสดุไปขายหาเงิน แต่ยังไม่ทันเดินพ้นหมู่บ้าน ก็เห็นหลี่เหยาซื่อที่กำลังยิ้มหน้าบานอยู่เสียก่อน
“อาจารย์ มีเรื่องอะไรน่ายินดีขนาดนั้นหรือครับ” อู๋ฟานเอ่ยทัก
ในหมู่บ้านแห่งนี้ นอกจากพ่อค้าหน้าเลือดในร้านขายของชำแล้ว ทุกคนต่างเคยสอนทักษะให้อู๋ฟาน เรียกได้ว่าพวกเขาล้วนเป็นอาจารย์ของเขา
“ยาแผลสมุนไพรชั้นเลิศของข้าวิจัยสำเร็จแล้ว!” หลี่เหยาซื่อเอ่ยแบ่งปันความยินดีในใจให้ศิษย์ของตนฟังด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“จริงหรือครับ ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีด้วยนะครับอาจารย์” อู๋ฟานรีบแสดงความยินดี เขายังจำได้ว่าก่อนหน้านี้หลี่เหยาซื่อเคยให้เขาไปเก็บสมุนไพรในป่าเล็ก ๆ หน้าหมู่บ้าน เพื่อใช้วิจัยยาใหม่ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะวิจัยสำเร็จแล้ว
“อาจารย์ ให้ผมดูยาใหม่ที่อาจารย์คิดค้นขึ้นได้ไหมครับ” อู๋ฟานถาม
หลายวันมานี้ อู๋ฟานไม่ได้เอาแต่ล่ามอนสเตอร์เท่านั้น เขายังเริ่มหลอมยาและสร้างอาวุธด้วย
อู๋ฟานซื้อเตาหลอมยาจากร้านขายของชำ เป็นเตาคุณภาพธรรมดาที่ไม่มีคุณสมบัติเสริมใด ๆ ร้านขายของชำยังมีเตาหลอมยาที่ดีกว่านี้ด้วย แต่ด้วยนิสัยพ่อค้าหน้าเลือดของเจ้าของร้านเหลียว ราคาย่อมไม่ถูก สำหรับอู๋ฟานที่กำลังขัดสนเงินทอง เขาย่อมไม่กล้าซื้อ ได้แต่เลือกเตาหลอมยาธรรมดาที่สุดมาใช้แก้ขัดไปก่อน