“ผู้จัดการหวง ถึงตาคุณเลือกลูกค้าแล้ว” อู๋ฟานกล่าวกับผู้จัดการหวง
ผู้จัดการหวงพยักหน้า สายตากวาดมองลูกค้าในโถงใหญ่ ทว่าในใจกำลังคิดว่าจะส่งสัญญาณบอกความคิดของตัวเองให้พนักงานเสิร์ฟอย่างไร ส่วนจะเลือกใครมาเป็นกรรมการนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ
จังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีพนักงานเสิร์ฟเข้ามาหาผู้จัดการหวง
“ผู้จัดการครับ เจ้าหนูหวังอยากกินปลากระพงทอดราดน้ำเปรี้ยวหวาน” พนักงานเสิร์ฟรายงาน
“เจ้าหนูหวังคนไหน?” ผู้จัดการหวงยังมัวแต่คิดเรื่องการประลองอยู่ จึงนึกไม่ออกชั่วขณะว่าเจ้าหนูหวังที่ว่าคือใคร
“เจ้าหนูหวังจื่อหมิงครับ” พนักงานเสิร์ฟตอบ
“เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ผู้จัดการหวงตกใจ แม้แต่เกิ่งหยาเฟยกับหลี่ปิงก็หันไปมองพนักงานเสิร์ฟ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองน่าจะรู้จักเจ้าหนูหวังจื่อหมิงที่พนักงานเสิร์ฟพูดถึงเช่นกัน
“เพิ่งมาถึงครับ เขามีเพื่อนกินข้าวอยู่ที่นี่ ก็เลยไม่ได้ไปห้องส่วนตัวของตัวเอง” พนักงานเสิร์ฟอธิบาย
“หัวหน้าครัวหลิว รีบไปที่ครัว ทำปลากระพงทอดราดน้ำเปรี้ยวหวาน” ผู้จัดการหวงไม่สนใจเรื่องการประลองอีกแล้ว ในสายตาเขา การประลองกับอู๋ฟานเทียบกับการดูแลเจ้าหนูหวังให้ดีไม่ได้เลย
“ไม่ต้องครับ” เชฟหลิวส่ายหน้า “ที่นี่มีทำเสร็จแล้ว”
ทุกคนถึงนึกขึ้นได้ว่า ข้าง ๆ พวกเขามีปลากระพงทอดราดน้ำเปรี้ยวหวานที่เพิ่งออกจากกระทะอยู่สองจานพอดี ช่างบังเอิญจริง ๆ
“จริงด้วย ผมรีบร้อนจนหัวหมุนไปหมดแล้ว” ผู้จัดการหวงตบศีรษะตัวเอง “งั้นก็เอาจานนี้ไปส่งเลย”