เย่เฟยเฟยที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน พอได้นอนลงบนเตียงไม่นานก็หลับไปอย่างรวดเร็ว ตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าดำสนิทแล้ว และในห้องโถงก็ไม่มีเสียงของอู๋ฟานอีกต่อไป
เย่เฟยเฟยเปิดประตูห้องออกมาที่ห้องโถง ก็เป็นอย่างที่คิด อู๋ฟานไม่อยู่แล้ว วัตถุดิบที่เขาจัดไว้เมื่อก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วยกันหมด แต่กลับมีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะอาหาร
“อาหารอยู่ในตู้เย็น อุ่นเองนะ”
แม้จะไม่มีการเซ็นชื่อ แต่เย่เฟยเฟยก็รู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของ “เพื่อนร่วมห้อง” คนนั้นของเธอแน่นอน
“ไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจขนาดนี้” ในใจเย่เฟยเฟยแม้จะยังไม่ได้วางใจอู๋ฟานอย่างสนิทใจ แต่ความรู้สึกที่มีต่อเขากลับดีขึ้นมาอีกหน่อย
ส่วนอู๋ฟานในตอนนี้ เริ่มเปิดร้านขายของที่แผงของตัวเองแล้ว วันนี้ธุรกิจเขาถือว่าพอใช้ได้ อาจจะเป็นเพราะใกล้เปิดเทอม นักเรียนหลายคนกลับมาโรงเรียนก่อนแล้ว ผู้คนจึงพลุกพล่านขึ้นบ้าง
แน่นอนว่า เมื่อเทียบกับร้านปิ้งย่างอื่นๆ ที่อยู่ใกล้กัน ธุรกิจของเขายังด้อยกว่ามาก ทว่าอู๋ฟานก็ทำได้แค่อิจฉา ไม่มีความคิดอื่น เพราะใครจะไปรู้ว่าฝีมือเขายังไม่ชำนาญ และแผงก็เล็กเกินไป
กว่าอู๋ฟานจะกลับถึงที่พักก็เป็นเวลาเที่ยงคืนอีกแล้ว และในตอนนั้น เย่เฟยเฟยที่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่ใหม่ยังนอนอยู่บนเตียง ยังไม่หลับ พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็ตกใจจนสีหน้าเคร่งเครียดไปหมด
ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องเดียว และยังไม่คุ้นเคยกันอีก ย่อมทำให้เย่เฟยเฟยอดกังวลไม่ได้