หนึ่งอาทิตย์ต่อมา โรงเรียนมัธยมอี๋จงก็ปิดภาคเรียนฤดูหนาว หลังปิดภาคเรียนได้ไม่นาน หิมะครั้งใหญ่ครั้งที่สองก็ตกลงมา ผู้คนต้อนรับปีใหม่ท่ามกลางหิมะโปรยปราย
ฝ่ายบริการลูกค้าที่บอกว่าจะจากไปแค่สิบวันครึ่งเดือนก็ยังไม่มีข่าวคราว เซิ่งหน่วนบางครั้งถึงกับแอบคิดว่า สิ่งเหล่านั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตาของเธอหรือเปล่า ที่จริงแล้วอาจจะไม่มีฝ่ายบริการลูกค้าอยู่เลยก็ได้
แต่เธอก็รู้ดีว่านั่นไม่ใช่ภาพลวงตา
ผ่านโลกมามากมายหลายใบ ถึงแม้เรื่องราวเหล่านั้นจะถูกลืมเลือนไปหมดแล้ว แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกเป็นแค่คนผ่านทางผุดขึ้นมาเป็นครั้งคราว
ถึงแม้เธอจะพยายาม แต่ในส่วนลึกของจิตใจก็ยังไม่สามารถกลมกลืนกับโลกนี้ได้อย่างแท้จริง...
คืนวันส่งท้ายปีเก่า เพ่ยลู่และสวี่หนิงโทรมาชวนเซิ่งหน่วนออกไปเที่ยว สวี่หนิงยังกำชับเป็นพิเศษให้เซิ่งหน่วนพาซูฉือหยวนไปด้วย
ซูม้อก็ไม่มีอะไรทำ ทั้งสามพี่น้องออกจากบ้านไปด้วยกัน
พวกเขาต่างสวมเสื้อผ้าใหม่ ก่อนปีใหม่ ซูวั่งเป่ยกับภรรยาให้เงินพวกเขามาไม่น้อย ให้ไปเลือกซื้อของแพงๆ ที่เคาน์เตอร์ในห้างสรรพสินค้า
แต่สองสามีภรรยากลับไม่ยอมซื้ออะไรให้ตัวเองเลยแม้แต่อย่างเดียว
เฉิงอวี้ยังอยู่ที่กองถ่ายมาไม่ได้ เซิ่งหน่วนจึงโทรเรียกหลี่เสี่ยวชุนและฉีเยว่ด้วย...
หลังจากโทรออกไปเธอถึงนึกขึ้นได้ ตระกูลฉีร่ำรวยใหญ่โต คืนส่งท้ายปีเก่าต้องรวมญาติกันใหญ่แน่นอน
สายเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว เสียงของฉีเยว่ราบเรียบแต่อ่อนโยน: "ฮัลโหล?"
เซิ่งหน่วนตะโกนใส่โทรศัพท์ท่ามกลางเสียงประทัดและดอกไม้ไฟที่อยู่ไม่ไกล: "หัวหน้าห้อง สุขสันต์วันตรุษจีนนะคะ"