พอถึงวันอาทิตย์ คนกลุ่มหนึ่งก็ไปรวมตัวกันที่ร้านหม้อไฟแห่งหนึ่ง เซิ่งหน่วนพา ซูชื่อหยวน มาด้วย
ซูชื่อหยวนหน้าตาสวยหวานแต่ท่าทางเย่อหยิ่ง ถูก สวี่หนิง กับ เพ่ยลู่ ล้อเล่นจนหน้าแดงทั้งโกรธทั้งเขิน ไม่หยุดเหลือบตามองเซิ่งหน่วนพร้อมกับส่งสายตาตำหนิเงียบ ๆ ว่า นี่คือเพื่อนที่เธอคบหามาหรือเนี่ย?
หลี่เสี่ยวชุน นั่งก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย พอกินจนเกือบหมดแล้วถึงนึกขึ้นได้ จึงเงยหน้ามองด้วยท่าทางงง ๆ พูดขึ้นว่า "เอ่อ... เรายังไม่ได้แสดงความยินดีกับเซิ่งหน่วนเลยนี่นา"
สวี่หนิงพูดพลางยัดกระเพาะวัวเข้าปากไปด้วย "อื้ม... ยินดีด้วย ๆ"
ซูชื่อหยวนมองสวี่หนิงด้วยสายตาเหยียดสุด ๆ
หลังกินเสร็จ ยังเร็วอยู่ สวี่หนิงกับเพ่ยลู่ยังไม่อยากกลับ อยากไปเที่ยวต่อ
เพ่ยลู่เสนอทันที "ฉันรู้ว่ามีร้านหนีออกจากห้องพึ่งเปิดใหม่แถวนี้ ไปลองกันมั้ย?"
สีหน้าซูชื่อหยวนแข็งไปเล็กน้อย พูดค้านเสียงแหบ ๆ "มันจะสนุกอะไรนักหนา!"
สวี่หนิงหัวเราะ "เด็กน้อย แกคงจะกลัวใช่ป่ะ?"
ซูชื่อหยวนเริ่มโกรธ "ใครเป็นเด็กน้อยกัน? ใครกลัวกัน?"
ท่ามกลางเสียงทะเลาะกันจอแจของสวี่หนิงกับซูชื่อหยวน คนกลุ่มหนึ่งก็เดินทางมาถึงสถานที่เล่นหนีออกจากห้อง
เซิ่งหน่วนซื้อตั๋ว ตอนที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังจะเข้าไป เธอถึงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมอง ฉีเยว่ ที่ไม่ค่อยได้พูดอะไรเลยตลอดทาง "เอ่อ... ประธานห้อง แกกลัวมั้ย?"
ฉีเยว่มองเธอด้วยสีหน้าเฉยเมย
ข้าง ๆ หลี่เสี่ยวชุนหัวเราะอย่างเป็นกันเอง "ประธานห้องจะไปกลัวอะไรแบบนี้ได้ยังไง!"
เซิ่งหน่วนแกล้งพูด "ก็เมื่อคราวก่อนเห็นประธานห้องกลัวฉีดยา ก็เลยนึกว่าแกอาจจะกลัวอันนี้ด้วยน่ะสิ..."