อิ้งเฉินบาดเจ็บสาหัสเกินไป ร่างกายจึงพาเขาเข้าสู่ภาวะหลับลึกเพื่อฟื้นฟูตัวเอง พลังวิญญาณกำลังซ่อมแซมแผลฉกรรจ์ที่กระจายอยู่ทั่วร่างโดยอัตโนมัติ แม้ในห้วงหลับลึก เขาก็ยังขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัวด้วยความเจ็บปวด ศีรษะชื้นไปด้วยเหงื่อ
ทั้งร่างกายของเขารู้สึกเจ็บปวด ราวกับจมอยู่ในความมืดมิดข้นหนืดไร้ขอบเขต ถูกรั้งฉีกอยู่ไม่หยุด เหมือนอีกไม่ช้าจะตกลงไปสู่เหว
แต่แล้วในตอนนั้นเอง มือหนึ่งก็คว้าเขาไว้
สติของอิ้งเฉินลอยละล่อง สัญชาตญาณจึงบีบมือนั้นไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ... มือนั้นอบอุ่นและนุ่มนวล เสมือนมีพลังบางอย่างที่ทำให้จิตใจสงบลง
ไม่นาน ความเจ็บปวดก็หายไป แล้วเขาก็ยอมปล่อยตัวเองหลับลึกยิ่งขึ้นอย่างสบายใจ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด อิ้งเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานเรือนง่าย ๆ
รู้สึกได้ถึงสัมผัสในฝ่ามือ เขาชะงักนิดหนึ่ง หันหน้าไปช้า ๆ จึงเห็นว่ามือขวาที่วางข้างตัวกำลังกำมือหนึ่งที่ขาวผ่องนุ่มละมุนไว้แน่น
เซิ่งหน่วนนั่งหลับอยู่ข้างเตียง ตัวโน้มล้นขอบเตียง มือหนึ่งหนุนศีรษะ อีกมือถูกเขากำแน่นไว้ในอุ้งมือ
เขารับรู้ได้อย่างคลุมเครือถึงระลอกพลังปีศาจจิ้งจอกที่อ่อนเบาในมือที่ตนกำไว้... เป็นพิษเสน่ห์ของจิ้งจอกปีศาจ
อิ้งเฉินรู้ ตัวเล็ก ๆ นี่ไม่ได้ต้องการจะล่อลวงเขา แต่กำลังใช้พิษเสน่ห์เพียงเล็กน้อยช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้เขา
แผลภายนอกของเขาหายสนิทแล้ว เหลือเพียงลมหายใจภายในที่ยังอ่อนล้า แต่หุบเขาทัณฑ์สวรรค์นั้นตั้งขึ้นเพื่อลงทัณฑ์ให้ต้องทนทุกข์เสียเอง บาดเจ็บส่วนใหญ่เป็นแผลภายนอก ก็เพียงอยากให้เขาเจ็บ
บาดแผลระดับนั้น เขาหลับไปไม่ต่ำกว่าสองวัน ดังนั้น... สองวันเต็ม ๆ เธอคอยช่วยประทานยาระงับปวดให้เขามาตลอด
การปล่อยพิษเสน่ห์ของจิ้งจอกปีศาจไม่ยาก แต่ยากตรงที่ต้องควบคุมปริมาณให้พอดี หากน้อยไปจะไม่ช่วยระงับปวด หากมากไปจะกลายเป็นยาโป๊... เธอต้องระมัดระวังรักษาระดับพลังปีศาจให้พอเหมาะตลอดเวลา แล้วก็คอยอยู่เคียงข้างเขามานานเช่นนี้