แค่ดองมือข้างนั้นก็รู้ได้ว่าเจ้าของมือไม่เคยลำบากมาก่อนชีวิต นิ้วเรียวบางผิวกายเนียนราวหยก ตัดกับสีผิวของเขาอย่างเห็นได้ชัด
“เรียบร้อยแล้ว” เซิ่งหน่วนร้อยแผลให้เขาเสร็จแล้วโรยผงยาฆ่าเชื้อ จากนั้นคลุมผ้าก๊อซบาง ๆ เอาไว้ “แขนข้างนี้พยายามอย่าใช้แรงนัก อย่าให้แผลโดนน้ำ เดี๋ยวจะได้หายเร็ว”
หนิงจ้านชักแขนคืนแล้วลุกขึ้นยืน “ขอบคุณ ทั้งหมดเท่าไหร่”
เซิ่งหน่วนถูกถามคำถามเดิมซ้ำ ๆ หลายครั้งจนขำเสียแล้ว “เดี๋ยวรวมกับครั้งก่อน ให้ฉันมาสี่เหมี่ยวก็พอ”
หนิงจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย “รักษาแผลแค่ห้าเซ็นเหรอ”
เซิ่งหน่วนยิ้ม “ไม่งั้นจะให้คิดเท่าไหร่ล่ะ”
หนิงจ้านไม่พูดต่อ ลุกขึ้นเตรียมจะกลับ
ตอนนั้นเอง เซิ่งหน่วนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ หนิงจ้าน หลังคาห้องครัวของฉันรั่วนิดหน่อย พรุ่งนี้มาช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหม”
กับคนที่ไม่ยอมรับความดีใครง่าย ๆ แบบนี้ บางทีการปล่อยให้เขาติดค้างบุญคุณไว้บ้างก็เป็นอีกวิธีหนึ่ง อย่างน้อยจะได้ช่วยเขาต่อไปได้อย่างมีชื่อมีสี
หนิงจ้านไม่หันหลัง แค่พูดเรียบ ๆ ว่า “รับทราบ”
เซิ่งหน่วนตั้งใจสร้างโอกาสให้ทั้งสองได้คุ้นเคยกัน แต่ไม่คิดว่าวันรุ่งขึ้นแม้จะมีคนมาช่วยซ่อมหลังคาจริง แต่คนที่มาไม่ใช่หนิงจ้าน
“หนูเซิ่งสบายดีนะครับ ผมชื่อหูจื่อ ต้าจ้านให้มาช่วยซ่อมหลังคาให้ครับ”
หูจื่อหัวเราะฮึ ๆ พลางเกาท้ายทอย ฟันขาวเรียงสวยโชว์เต็มยิ้ม
เซิ่งหน่วนอดใจให้เป็นทุกข์ในใจ แต่ภายนอกยังสุภาพ “ก็รบกวนหน่อยแล้ว”
“ไม่รบกวนเลยครับ เรื่องเล็กน้อย” หูจื่อเขินอาย แม้แต่จะมองหน้าเธอนาน ๆ ก็ไม่กล้า หยิบเครื่องมือแล้วลงมือทำงานทันที
ระหว่างที่เซิ่งหน่วนดูอาการใจสั่นหายใจสั้นให้คุณยายท่านหนึ่ง จ่ายยาแก้หวัดให้ผู้หญิงอีกราย และพันมือที่ถูกของมีคมบาดให้เด็กชายอีกคน เสียงของหูจื่อก็ดังขึ้นในลานบ้าน
“หนูเซ่ง ซ่อมเสร็จแล้วครับ”