บ่ายวันนั้น เซิ่งหน่วนไปกินข้าวที่ที่พักปัญญาชนหนุ่มสาว พอกลับมาถึงสุขศาลาไม่นาน หนิงจ้านก็มา
ในตะกร้าหลังของเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรที่เซิ่งหน่วนฝากให้หาไว้ก่อนหน้า เขาเดินเข้ามาพร้อมเปลือกตาต่ำลึก สีหน้าเรียบเฉย "อยากรบกวนช่วยดูให้หน่อยว่าสมุนไพรถูกต้องไหม"
เพราะเขาไม่ใช่หมอ ก็กลัวหามาผิด
"ได้"
เซิ่งหน่วนตอบรับแล้วให้เขาวางตะกร้าลงบนโต๊ะ ก่อนจะเปิดตะกร้าเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างในออกทีละใบ ตะกร้าสานแน่นและเรียบมัน ฝีมือช่างเยี่ยม
เธอคลำดูสมุนไพรพร้อมกันครบแล้วจึงพยักหน้า "ไม่มีปัญหา ใช่พวกนี้เอง"
จากนั้นเซิ่งหน่วนก็บอกข้อควรระวังเรื่องการตากแห้งและการคั่วให้หนิงจ้านฟัง พร้อมเน้นย้ำว่า "มีปัญหาอะไรมาหาฉันได้ตลอด"
หนิงจ้านมองตะกร้าอยู่ตลอด ภาพนิ้วมือขาวเนียนนั้นกำลังไล่ค้นอยู่ท่ามกลางสมุนไพรที่เปื้อนดินก็เข้าตาเขาไม่หลุด
พวกหูจื่อพูดไม่ผิด ปัญญาชนหญิงตรงหน้านี่ไม่เข้ากับหมู่บ้านของพวกเขาเลย เหมือนคนมาจากอีกใบ
จบธุระ หนิงจ้านก็ขอบคุณแล้วเดินจากไป สุภาพแต่ก็เย็นชาห่างเหินเหมือนทุกครั้ง
แต่ทว่า...เพิ่งก้าวออกจากประตู ฝ่ายบริการลูกค้าก็เอ่ยเตือนขึ้นทันที "เจ้าของร่าง หนิงจ้านเก็บเสื้อกั๊กของเธอขึ้นมาแล้ว กำลังจะแอบแขวนขึ้นราว"
เซิ่งหน่วนอึ้งไปชั่วครู่ รู้สึกขำจนปนเปื้อน
เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ ไม่หันหลังกลับ ยุ่งอยู่กับงานของตัวเอง ทว่าแท้จริงแล้วกำลังมองภาพที่ฝ่ายบริการลูกค้าส่งตรงมาให้อยู่
เห็นหนิงจ้านเดินไปกลางลานบ้าน หยิบเสื้อกั๊กนั้นออกมาจากถุงผ้าในก้นตะกร้า แล้วเหวี่ยงมันขึ้นไปบนราวอย่างรวดเร็ว เหมือนเสื้อผ้าชิ้นนั้นร้อนจนมือไหม้