เซิ่งหน่วนทั้งตัว... ไม่สิ ทั้งตัวจิ้งจอกต่างหาก ต่างมึนงงไปด้วยความตกใจ กระทั่งริมฝีปากสัมผัสได้ถึงความเย็นซ่านนุ่มนวล
จอมยุทธ์น้อยชัดเจนว่ายังอ่อนด้อยประสบการณ์และตื่นเต้นเป็นที่สุด แต่สำหรับจิ้งจอกที่กำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผัน นั่นคือแรงดึงดูดเหนือคำบรรยาย
คนถึงกับส่งตัวมาถึงปากแล้ว เซิ่งหน่วนก็ไม่มีความใจเย็นจะปลื้มปอดให้แล้ว เธอเข้าประชิดตัวเข้าทันที ปล่อยวาง ปลุกเร้าไม่ยั้ง...
อิ้งเฉินเคยผ่านสถานการณ์แบบนี้ที่ไหน ทั้งร่างพิงขอบสระน้ำเย็นแข็งทื่อ แผ่นอกขยับถี่รุนแรง ยอมให้จิ้งจอกเบื้องหน้าทำอะไรก็ตามใจ
แต่จิ้งจอกถูกบีบรัดจนหมดแรงทั่วร่าง ออกอาการเพียงชั่วอึดใจก็เริ่มหลุดลื่นลงสู่ผืนน้ำ อิ้งเฉินกลืนน้ำลายลงคอ หลับตอดหายใจเบา วินาทีถัดมาก็กระชากร่างจิ้งจอกน้อยเข้ามาในอ้อมแขน...
บรรยากาศรอบตัวพลันกลายเป็นดุดัน ความว้าวุ่นในใจทั้งหมดปลดปล่อยออกมาเป็นการยึดครองจิ้งจอกน้อย
ลำคอเธอบอบบาง เอวเธอระหงบางเฉียบ... ไปไกลกว่านั้น โค้งงอมขึ้นตรงนั้นแทบจะผลักคนให้คลั่ง
อิ้งเฉินไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีวินาทีที่อึดอัดและอ่อนไหวถึงเพียงนี้ แม้ชีอวิ๋นซานจะไม่ห้ามการแต่งงานมีบุตร แต่เขาก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อน
กระทั่งวินาทีนี้ ที่เขาจึงตระหนักว่าตัวเองชั่วร้ายและลามกเพียงใด ปลายนิ้วที่มีฝ้าจากการฝึกฟันดาบแตะถึงผิวนุ่มนั้น เขากลับร้อนรนใจร้ายเร่งรีบจนตัวเองยังไม่อาจเชื่อ...
ดาบต้วนเยว่คำรามก้องพร้อมเจตกระบี่ที่พลุ่งพล่าน ไล่ผู้บุกรุกแปลกหน้าออกจากป่าจนหมดสิ้น ในสระน้ำเย็น จอมเซียนน้อยผู้เคยเย็นชาและหงุดหงิดมาตลอด ไม่อาจรู้ได้ว่าทนทุกข์หรือสิ้นหวังกันแน่ ทั้งกลั้นเสียงทั้งหอบ พ่นคำออกมาสองคำ
"ปีศาจน้อย..."
พระจันทร์เต็มดวงโผล่ขึ้นฟ้า ป่าลึกดังเสียงนกฮูกคุ้ยเป็นคราว ๆ ผิวน้ำที่ซัดสูดลุ่มขึ้นนานทีสุดก็สงบลง