วิชาที่อิ้งเฉินขอมาได้ผลดีจริง ๆ แม้เขาจะผิดคำสัญญา ทรมานเซิ่งหน่วนอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน แต่วิชาการบำเพ็ญคู่นั้นก็มีประโยชน์จริง
อย่างน้อยอาการปวดเกรียวราวกับถูกบดขยี้ทั่วร่างก็หายไป แถม…ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญทั้งเทพและมารของเธอก็ไม่น้อย
ตอนนี้เธอใช้พลังวิญญาณหลอกโซ่กดมารได้แล้ว อย่างน้อยต่อจากนี้ก็ไม่ต้องโดนวิบตีอีก
ปัญหาเดียวคือเจ้าหนูนักดาบน้อยมันซ่าพร่าเกินไป ทำเอาเธอมีรอยแผลใจ ดีนักที่ช่วงติดสัดผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
เซิ่งหน่วนฟื้นคืนสภาพเดิม ไม่ยอมเข้าใกล้หยิ่งเชินแม้ครึ่งก้าว แยกไปบำเพ็ญวิชาตามลำพังทุกวัน จนไม่ทันสังเกตเลยว่าหยิ่งเชินแอบมองมาเป็นระยะ ๆ ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะพูดแต่ก็กลืนคำกลับลงไปทุกครั้ง
การบำเพ็ญคู่แม้ได้ประโยชน์ แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้องทำกันทุกวัน ฝ่ายหยิ่งเชินเองก็อายเกินจะเริ่มก่อนอีก…เดี๋ยวจะดูเป็นพวกหมกมุ่นในกามไป
นักดาบดื้อรั้นอย่างเขาจะไปยอมรับว่าตัวเองเป็นพวกติดกามได้ยังไง แม้จะแอบเหลือบมองเจ้าจิ้งจอกน้อยข้าง ๆ ไปหลายสายตา ทั้งร่างก็ร้อนวูบวาบอย่างรำคาญใจ
หลายวันต่อมา ระหว่างที่ทั้งสองเดินผ่านเมืองหนึ่ง บังเอิญเจองานประลองของเหล่าสำนักเซียน เซิ่งหน่วนเบิกบานใจรีบดันตัวเข้าไปดูความครึกครื้น
ผู้เข้าประลองที่นี่ล้วนเป็นสำนักเซียนธรรมดา ๆ อิ้งเฉินเดิมทีไม่แคร์จะลงแข่งเลย เพราะระดับการบำเพ็ญคนละขั้นกันอยู่แล้ว
แต่เมื่อรู้ว่ารางวัลชนะเลิศคือผลแดงร้อยปีหนึ่งผล เขาก็เปลี่ยนใจทันที