ชือเยียนถูกพวกอสูรกินคนจับไปที่ฐานเพื่อปกป้องเธอ... หัวใจของเซิ่งหน่วนดวงน้อยๆ ก็จมดิ่งลงทันที
ที่ปล่อยให้ชือเยียนจากไปก็เพราะไม่อยากมีความเกี่ยวพันกับเขามากไปกว่านี้ เจตนาของเธอคือการใช้ประโยชน์ ดังนั้นไม่ควรทำให้ทุกอย่างซับซ้อนเกินไป
แต่ตอนนี้ดูเหมือนสิ่งต่างๆ จะไม่อยู่ในอำนาจของเธอแล้ว
ถ้าเป็นชือเยียนที่ยังมีความทรงจำ เธอจะไม่สนใจแน่นอน... แต่ตอนนี้คือคนที่สูญเสียความทรงจำ และเคยเสี่ยงชีวิตช่วยเธอมาหลายครั้ง
เธอควรจะยุ่งหรือไม่?
ที่สำคัญกว่านั้น เธอจะมีความสามารถพอจะยุ่งด้วยหรือเปล่า!
"ที่นี่เป็นโรงไฟฟ้าที่ถูกทิ้งร้าง!" ลุงจงพูดขึ้นทันที
เซิ่งหน่วนได้สติ มองไปข้างหน้าไม่ไกลนัก ตรงนั้นมีกลุ่มอาคาร รายล้อมด้วยราวกั้นเหล็ก ภายในราวกั้นยังมีซอมบี้ตะบึงเคาะกระแทกราวกั้นอย่างบ้าคลั่งอยากออกมากินพวกเธอ
เพียงแต่เมื่อครู่สถานการณ์รบตึงเครียดจนไม่มีใครมีเวลาสังเกต
เซิ่งเฝยหรานงงงวย "ลุงจง โรงไฟฟ้ามีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ?"
พลางพูด เธอก็แอบแอบชำเลืองมองชายหนุ่มตัวสูงใหญ่กำยำข้าง ๆ
ลุงจงยิ้มแล้วเอ่ย "นี่คือโรงไฟฟ้าพลังความร้อน ด้านหลังกองถ่านหินไว้เยอะแยะ ข้างในต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับใช้ชีวิตแน่... มีถ่านหินเหล่านี้ พอสำหรับคนร้อยกว่าคนอยู่ผ่านฤดูหนาวที่นี่"
ฤดูหนาวหลังยุคหายนะหนาวเหน็บเป็นพิเศษ โดยเฉพาะตอนกลางคืน อุณหภูมิมักลงต่ำถึงลบสี่สิบห้าองศา คนจำนวนมากตายเพราะไม่มีที่พักพิงกันหนาว