เซิ่งหน่วนขับรถนำอยู่คนเดียวด้านหน้าสุด ตามหลังมารถอีกคันที่มีลุงจงกับเซิ่งเฟยหรานนั่งอยู่ และถัดไปก็เป็นรถบัสของพวกอาจารย์และนักเรียน
ช่วงพักระหว่างทาง เธอนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวข้างทาง เซิ่งเฟยหรานเดินตรงมาหาราวกับอยากจะพูดคุยด้วย แต่เซิ่งหน่วนลุกขึ้นแล้วเดินหนีทันที
ในเมื่ออีกฝ่ายคือผู้เกี่ยวข้องกับภารกิจ เธอจึงทิ้งเซิ่งเฟยหรานไว้ไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากคุยด้วยมากกว่านี้
ช่วงบ่าย พวกเขาขับรถผ่านเนินเขาลูกหนึ่ง... กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยมาแตะจมูก จากนั้นทุกคนก็เห็นภาพสยองขวัญเต็มไปด้วยเลือดผ่านหน้าต่างรถ
บนเนินนั้นนอนเกลื่อนไปด้วยศพของสัตว์วิวัฒนาการและซอมบี้ที่ถูกฆ่าจนสับปลี่ยน กลิ่นคาวเลือดลอยคลุมทั่วทั้งบริเวณ
เด็ก ๆ บนรถบัสมีบางคนร้องออกมาเบา ๆ แล้วรีบอุดปากตัวเองไว้ไม่กล้าส่งเสียง
นั่นคือสัญชาตญาณโดยไม่ต้องคิด... ในยุคหายนะ หลายครั้งแม้แต่เสียงที่หลุดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็อาจกลายเป็นหายนะถึงตายได้
ภายนอกน่าสะพรึงขนาดนั้น อาจยังมีสัตว์ประหลาดตัวอื่นซุ่มอยู่แถวนี้ ประมาทไม่ได้
“เป็นหมาป่ายักษ์กลายพันธุ์!”
ครูสาวซูหย่าสีหน้าซีดเผือด
พวกเธอเคยแวะพักที่ฐานแห่งหนึ่งมาก่อนช่วงสั้น ๆ ฐานนั้นไม่ใหญ่โตอะไรแต่ก็ไม่เล็กเลย ยังมีการเฝ้าระวังด้วยอาวุธหนัก
ทว่าฐานนั้นเอง ก็ถูกฝูงหมาป่ายักษ์กลายพันธุ์โจมตี... ยามรักษาการณ์ใช้อาวุธแทบหมดคลังแต่ก็รักษาไว้ไม่สำเร็จ
คราวนั้น พวกเธอเสียเพื่อนร่วมทางไปสิบกว่าคน
รถบัสตกอยู่ในความเงียบสนิท
เซิ่งหน่วนมองสภาพด้านนอก คิ้วขมวดทันที แล้วเร่งความเร็วอยากรีดผ่านจุดนี้ให้เร็วที่สุด
แต่แล้ว ฝ่ายบริการลูกค้าก็เอ่ยขึ้น “เจ้าของร่าง พระเอกสิงอี้อยู่ข้างหน้า”
เซิ่งหน่วนสะดุ้งเฮง แล้วจึงรู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่า สิงอี้กับเพื่อนร่วมทีมกำลังต่อสู้กับนักวิวัฒนาการที่มีความสามารถพิเศษพิสดารอยู่
นักวิวัฒนาการคนนั้นควบคุมสัตว์ได้ ยังมีความสามารถสะกดจิตชั่วขณะ ความสามารถพิเศษหาได้ยากและทรงพลังมาก แต่ปัญหาคือมันเป็นคนชั่ว
มันอาศัยความสามารถควบคุมสัตว์และสะกดจิตสังหารผู้คนจนหมดสิ้นในฐานขนาดเล็กถึงสองแห่ง ฆ่าคนไปนับไม่ถ้วน