ข้อ 3 ของระเบียบฝึกงาน: ยามเวรกะกลางคืนมีแต่พยาบาลฝึกงานเท่านั้น หากพบบุคลากรการแพทย์คนอื่น โปรดรีบหลบให้พ้นสายตา อย่าให้ถูกจับได้
5. ปลายทางเดินไม่มีห้องผู้ป่วย
เซิ่งหน่วนกับเฉินเฉินนึกถึงสองข้อนี้ขึ้นมาพร้อมกัน และชั่ววูบนั้นเอง ปลายทางเดินก็ปรากฏห้องผู้ป่วยขึ้นมา พร้อมบุคลากรการแพทย์ที่ไม่ควรจะมีอยู่
"หนี!"
เซิ่งหน่วนกระชากแขนเฉินเฉิน ไม่ทันจะเคาะประตูก็แอบเข้าไปในห้องผู้ป่วยข้าง ๆ ทันที
แต่พอก้าวเข้ามาในห้องแรกวินาที ทั้งคู่ก็เห็นว่า...คนที่ควรจะสวมชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนตัดขาว...กลับสวมชุดสีเลือดทั้งตัว
ทันทีนั้นเอง สองคนนึกถึงข้อ 4 พร้อมกัน: ผู้ป่วยทุกคนสวมชุดคนไข้สีขาว หากพบผู้ป่วยที่สวมชุดคนไข้สีแดง สามารถฉีดยากล่อมประสาทได้ หมายเหตุ: ยากล่อมประสาทไม่ได้มีประโยชน์ตลอดไป
เห็นว่าเด็กหนุ่มชุดแดงตรงหน้าจ้องมองพวกเขาไม่กระพริบ ใบหน้าซีดขาวค่อย ๆ บิดเบี้ยวเป็นภาพน่าสะพรึง เซิ่งหน่วนคว้าเข็มยากล่อมประสาทบนรถเข็นแล้วพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มทันที
และพอเธอพุ่งเข้าไปในวินาทีนั้น เด็กหนุ่มก็ดุจสัตว์ร้าย ทิ้งสี่แขนสี่ขาลงพื้นกระโจนขึ้นมาอย่างรุนแรง
ร่างทั้งสองปะทะกันดังโครม เซิ่งหน่วนลืมไปว่าร่างนี้ของเธอเป็นเด็กเล็กตัวเล็กร่างอ่อนหวาน จึงถูกกระชากกระเด็นออกไป
"พี่เซิ่ง!"
เฉินเฉินเห็นดังนั้นจึงเข้าประชิดตามไป...เขาดูผอมบางผิวขาว แต่พอลงมือแล้วแรงไม่ธรรมดา ทล้วงปะทะกับเด็กหนุ่มนั่นอลวน
เซิ่งหน่วนรีบลุกขึ้นเก็บเข็มยากล่อมประสาทบนพื้น เคลื่อนเข้าใกล้อย่างรวดเร็วแล้วแทงลงที่ขาของเด็กหนุ่มทันที