ผู้มาคือประมุขแห่งเผ่ามาร ผู้เป็นอาจารย์ของเซิ่งหน่วน ชื่อซีเฉินเสวี่ย
เซิ่งหน่วนอึ้งไปชั่วครู่ แล้วรีบกระโดดลุกขึ้นทันที "อาจารย์..."
เธอเต็มตาด้วยความดีใจ วิ่งไปหาชีเฉินเสวี่ย อีกฝ่ายยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ "เป็นอย่างไรบ้าง"
เซิ่งหน่วนเม้มปากหงิก ๆ แล้วส่งสายตาไปทางอิ้งเฉิน "จอมเซียนเหม็นนี่ บังคับให้ข้าเป็นเหยื่อช่วยจับปีศาจ ไม่ให้อาหารข้า ให้ข้าพกสิ่งนี้ไว้ ขยับแค่ไหนก็ฟ้าผ่าทั้งตัว...อาจารย์คะ ข้าไม่อยากอยู่ต่อแล้ว ส่งคนอื่นมาแทนได้ไหมคะ"
ริมฝีปากชีเฉินเสวี่ยยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวล "แต่ข้าเชื่อใจเพียงเจ้าเท่านั้น ในตระกูลก็ไม่ขาดพวกที่คอยจับผิดจองหน่อง หยดแก่นวิญญาณนี้สำคัญกับข้ายิ่งนัก ถือเสียว่าทำเพื่อข้า ขอเจ้าอดทนอีกหน่อย ได้ไหม"
เซิ่งหน่วนแทบจะทันทีก็ตัดสินได้ว่าประมุขมารผู้นี้รู้ดีถึงใจที่ศิษย์จิ้งจอกน้อยมีต่อเขา จึงจงใจแสดงท่าทีสนิทสัมพันธ์เปิ่น ๆ เพื่อหลอกให้เธอหมายปองเขาสุดหัวใจ
เชี่ย!
สีหน้าเธอหุบลงทันที "อาจารย์ไม่ล่ะ จับมันกลับไปเลยไม่ได้หรือคะ จับกลับไปขังไว้ก็จบแล้ว"
ชีเฉินเสวี่ยหัวเราะเบา ๆ ส่ายหัว "จับกลับไปต้องสะเทือนถึงตัวมันแน่ แมลงปีศาจกลืนวิญญาณในร่างมันก็จะตกใจไปด้วย แก่นวิญญาณที่ได้มาเช่นนั้นจะอบด้วยพลังบาปกรรม...มีเพียงแก่นวิญญาณที่ค่อย ๆ บ่มเพาะโดยไม่รู้ตัวเท่านั้นที่สมบูรณ์ที่สุด"
น้ำเสียงของชีเฉินเสวี่ยนุ่มนวลถึงที่สุด หยิกหูเซิ่งหน่วนอย่างเอ็นดู "ดี พอสำเร็จแล้ว ข้าจะลอกหนังรื้อกระดูกมันเพื่อให้เจ้าระบายความแค้น อย่างนั้นได้ไหม"