เซิ่งหน่วนบ่นพึมพำด่าด่าทาไปพลางเดินเข้าหมู่บ้านไปพลาง ในใจก็หวังเพียงให้ได้ลำบากน้อยหน่อยก่อนจะได้รับอิสรภาพ
จ้าวกระบี่เสียนเยว่ถือคติบำเพ็ญด้วยการฆ่าฟัน การกลับชาติมาผ่านบททดสอบสวรรค์ก็เพื่อล้างบาปกรรมและความแค้นเคืองที่สะสมไว้ทั้งชีวิต
ในเนื้อเรื่องเดิม แม้เขาจะผ่านบททดสอบและกลับคืนตำแหน่งได้แล้ว แต่บาปกรรมก็ยังไม่เคลือนคลาย จนควบคุมตนเองไม่ได้หลงเข้าสู่มาร และจบชีวิตลงในที่สุดด้วยฝีมือสายฟ้าลงทัณฑ์
จึงไม่แปลกใจที่ตอนนี้แม้เขาจะกลายร่างเป็นเพียงศิษย์น้อยคนหนึ่ง แต่ความเจ็บแค้นอยากฆ่าก็ยังหนาหนักไม่ต่างจากเดิม
นักบำเพ็ญคนอื่นเมื่อถือกระบี่ย่อมใช้ท่าแทง กรีด กวาด แต่เขาใช้กระบี่ฟันคนละคนเมื่อไหร่ก็แบ่งสองทันที
ในเนื้อเรื่องเดิม อิ้งเฉินได้รับคำสั่งจากผู้อาวุโสจึงไม่ได้ฆ่าตัวละครเดิม แต่ก็ตามรื้อตามจี้ ตั้งโทษปรับเป็นว่าเล่น ทำให้ตัวละครเดิมต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อย
เธอไม่อยากโดนหวดจึงได้แต่ยอมแพ้อย่างรู้ตัว...หญิงใหญ่แท้แล้วย่อมก้มได้เงยได้!
เข้าเขตหมู่บ้าน เซิ่งหน่วนก็แต่งตัวให้ดูเหมือนผู้เดินทางตามหาญาติ ทั้งร่างสกปรกโทรม พอเจอใครก็เอ่ยถามหาช่างตีเหล็กตระกูลจาง
"หมู่ฉันเป็นหลานแด่ท่านลุงฝ่ายไกล ครอบครัวเกิดเรื่องร้ายแรง เหลือหมู่เพียงคนเดียว จึงจำใจ...ฮือฮือ จำใจมาพึ่งพิงท่านลุง"
ในหมู่บ้านนี้มีช่างตีเหล็กตระกูลจางจริง แต่ปีก่อนได้ย้ายหนีไปแล้ว
เมื่อได้ยินข่าวนี้จากปากชาวบ้าน เธอก็ล้มตัวลงนั่งกับพื้น สายตาเปล่าเปลี่ยว "งั้นหมู่ตามหาครอบครัวท่านลุงได้จากที่ไหนเล่า ฮือฮือ...หมู่เดินทางมาหลายวันแล้ว หลายวันไม่ได้กินข้าวยังเกือบโดนหมาป่ากิน ฮือฮือฮือ..."
ชาวบ้านเห็นใจยิ่งนัก แต่ช่วงนี้หมู่บ้านไม่สงบ ไม่มีใครกล้ารับคนแปลกหน้ามาเลี้ยงโดยไม่รู้จัก
ขณะที่เซิ่งหน่วนกำลังเตรียมจากไปอย่างน่าสมเพช หวาดกลัว เสียงอ่อนโยนหนึ่งก็ดังขึ้น "คุณหนู ฟ้าใกล้มืดแล้ว ก่อนจะออกจากเทือกเขาคงมืดเสียก่อน ช่วงนี้ไม่สงบ หากไม่รังเกียจ เชิญไปพักค้างคืนที่บ้านของข้าก่อนแล้วค่อยเดินทางก็ยังได้"
เซิ่งหน่วนเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงวัยกลางคนนุ่งกระโจนสีน้ำตาลกำลังยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและเมตตา