หนิงจ้านเบี้ยวปากแน่น ระมัดระวังยกมือขึ้นอยากจะดึงคนตรงหน้าไว้ แต่วินาทีต่อมา เซิ่งหน่วนกลับยกมือประคองข้อศอกของเขาเสียก่อน
ในดวงตาสะท้อนความผิดหวังจาง ๆ แต่แล้วก็กลับแสดงสีหน้าซึมซาบคำขอบคุณออกมาเต็มใบหน้า "ขอบคุณนะหน่วนหน่วน"
เซิ่งหน่วนประคองเขาเดินออกไป ทันทีที่ดึงดูดสายตาของเหล่าบุคลากรทางการแพทย์ตลอดทางเดิน บ้างก็แอบมอง บ้างก็เอาหัวมารวมกันกระซิบกระซาบ
หนิงจ้านเอียงตัวเข้าหาเซิ่งหน่วนอย่างไม่ให้ใครสังเกต เพื่อให้ภายนอกดูเหมือนทั้งคู่ยืนชิดกันยิ่งขึ้น
เขาเดินช้า ๆ ท่าทางอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงน่าสงสาร "หน่วนหน่วน ไม่เจอกันนานเหลือเกิน"
เซิ่งหน่วนหันข้างหน้ามองเขา "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่เมืองอวิ๋นเฉิง"
หนิงจ้านชะงัก แล้วมองเธอด้วยแววตาวิงวอน "ผมบังเอิญเห็นคุณบนถนนเมื่อหลายวันก่อน แล้วก็แอบตามคุณมาถึงโรงพยาบาล จึงรู้ว่าคุณทำงานที่นี่"
เขาพูดเสียงเบา "ตอนเกิดแผ่นดินไหว ผมไม่วางใจเรื่องคุณ เดินมาหาก็เพิ่งรู้ว่าคุณไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่เขตภัยพิบัติ ผมจึงตามไป"
"โอ้"
เซิ่งหน่วนแสร้งทำเป็นเกรงใจ "ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ ค่ารักษาครั้งนี้ฉันจ่ายจบเรียบร้อยแล้ว คุณไม่ต้องห่วง"
หนิงจ้านแข็งค้างทันที อย่างไรไม่รู้ ความทรงจำเมื่อกว่าหนึ่งปีก่อนตอนที่ทั้งคู่เพิ่งรู้จักกันก็พลันผุดขึ้นในใจ ทุกครั้งที่เซิ่งหน่วนช่วยเขา เขาจะถามเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้างว่า "เท่าไหร่?"
เพียงแต่ตอนนี้ทั้งคู่สลับตำแหน่งกันแล้ว
หนิงจ้านก้มตาพูดเบา ๆ "หน่วนหน่วน ผมรู้ว่าคุณยังต้องโกรธผมอยู่แน่ ๆ……ทุกอย่างเมื่อครั้งนั้นผิดที่ผมทั้งหมด ผมไม่ควรตัดสินใจเองดันคุณออกไป"
เขาพูดว่า "ผมหลงตัวเองคิดว่าทำเพื่อความดีของคุณ ตอนนั้นผมโง่เกินไป ขี้ขลาดเกินไป คุณโทษผมก็สมควรแล้ว"
เซิ่งหน่วนชำเลืองมองเขาหนึ่งสายตา
ใช่สินะ ตอนนั้นขี้ขลาด แต่ตอนนี้กล้าใหญ่ขึ้นเอามาก ๆ กล้าจัดการซูเหวินส่งให้พวกค้ามนุษย์ ยังกล้าแสร้งโชว์ท่าทางต่อหน้าต่อตาเธออีก