หนิงจ้านนอนโรงพยาบาลมาเกือบสัปดาห์ จนแกล้งป่วยไม่ไหวจริง ๆ จึงจำใจต้องออก
แต่ถึงแม้จะออกแล้ว เขาก็ยังมาโผล่หน้าทุกวัน นอกจากเวลาทำงานที่ต้องไปเองแล้ว วัน ๆ เขาวิ่งไปโรงพยาบาลเพื่อเอาขนมขบเคี้ยวและของว่างมาฝากเซิ่งหน่วน
เซิ่งหน่วนมีท่าทีกับเขาอ่อนโยนแต่ก็เย็นชาเสมอมา หนิงจ้านใจร้อนแต่ไม่กล้าก้าวรุก จึงทำทีเอาอกเอาใจไปพลาง แอบแทรกตัวเข้าไปในวงรอบตัวเธออย่างเงียบ ๆ ไปพลาง
เขาชวนพยาบาลสาว ๆ ที่แผนกพยาบาลกินบิสกิตกับลูกกอดเป็นบางครั้ง ไม่กี่วันเอง พวกเธอก็เล่าเรื่องอดีตแฟนหมอเซิ่งกันทั่วโรงพยาบาล
"หนิงจ้านคนนั้นชอบหมอเซิ่งจนพูดไม่ถูกเลย ทั้งหล่อทั้งรวย อยากจะเอาหมอเซิ่งมาวางบนหัวใจไว้เลย"
"แหม อิจฉาจริง ๆ ฉันก็อยากได้แฟนแบบนี้บ้าง"
"ชี๊ะ ยังไม่ใช่แฟนด้วยสิ ไม่เห็นหรอ หมอเซิ่งมีท่าทีกับเขาแค่สุภาพ ๆ เนี่ย"
"ใช่ หมอฟู่ก็ดีกับหมอเซิ่งนะ ฉันว่าหมอฟู่ดีกว่าด้วย"
ฉู่หลานกับหลินเยว่เดินผ่านมาพอดี บังเอิญได้ยินบางอย่าง จึงหยุดเท้าแล้วหันมอง "คุณพูดถึงใครที่มาหาหมอเซิ่งน่ะ หนิงจ้านเหรอ?"
พยาบาลสาวเบิกตากว้าง "ใช่ค่ะ คุณฉู่ก็รู้จักด้วยเหรอ?"
ฉู่หลานกำลังจะเอ่ย บังเอิญหนิงจ้านเดินมาจากด้านตรงข้ามพอดี สายตาทั้งสองประสานกัน ฉู่หลานหัวเราะเยาะเสียงเย็น "ยังไม่เลิกคิดอีกเหรอ?"
หนิงจ้าน ดูเหมือนจะไม่แคร์การเยาะเย้ยของฉู่หลานเลยสักนิด กลับแว่วความสงสัยขึ้นมา "ได้ยินว่าซูเหวินเกิดเรื่องขึ้น ไม่ถามไถ่กันสักหน่อยเหรอ?"
สีหน้าของฉู่หลานแข็งค้างทันที
คนที่นี่หลายคนรู้ว่าตอนลงไปอยู่ชนบท ซูเหวินเที่ยวเล่นชู้สาวกับใครบางคน แต่ยังไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่มีความสัมพันธ์ลับกับซูเหวินคือฉู่หลาน
พอเห็นหนิงจ้าน ฉู่หลานก็รู้สึกรำคาญใจเต็มเปี่ยม ในสายตาเขา ที่เขากับเซิ่งหน่วนต้องจบกัน ก้อนใหญ่ของสาเหตุมาจากไอ้หนุ่มชนบทคนนี้ทั้งคน