รถเอสยูวีวิ่งฝ่าไปข้างหน้าอึกทึก ที่เบาะหลัง เซิ่งเฟยหรานพูดตะกุกตะกัก “พี่ ตะ... เมื่อกี้พี่ชนผู้ชายคนนั้น...”
เซิ่งหน่วนไม่แสดงสีหน้าอะไร “เธอรู้ไหมว่าเขาเป็นคนดีหรือคนร้าย?”
ปากของเซิ่งเฟยหรานขยับเล็กน้อย รีบแก้ตัวโดยสัญชาตญาณ “น่าจะเป็นคนดีนะ พี่ให้เขาช่วยเปิดประตูให้เรา เขาก็ทำให้เลย”
เซิ่งหน่วนหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ถ้ารอเขาขึ้นรถมาแล้วเผยหน้าตาที่แท้จริงออกมาล่ะ?”
เซิ่งเฟยหรานจึงเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าเลอะเทอะและรอยเลือดบนตัวเซิ่งหน่วน ชาวันหนึ่ง รีบถามทันที “พี่ พี่บาดเจ็บหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไร”
เซิ่งหน่วนกล่าว “จากนี้ไปพวกเราไม่มีที่หลบภัยแล้ว เหลือกันแค่สองคน ฉันอยากให้เธอจำไว้ว่าพวกเราไม่มีวิชาที่จะเหนือกว่าฟ้า เธอจะช่วยใครสักคนก่อน ก็อย่างน้อยต้องพิจารณาสถานการณ์ของตัวเองก่อน”
เซิ่งเฟยหรานเบ้ปาก ทำเสียงอืมเบา ๆ อย่างจำยอม
การที่เซิ่งหน่วนชนฉื่อเยี่ยนออกไปเมื่อครู่นั้น ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดจริง ๆ เพราะคนบ้าคนนั้นชัดว่าจ้องจะตามเธอแล้ว
เธอได้แต่ลงมือก่อนโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว
เซิ่งหน่วนถามฝ่ายบริการลูกค้า “ฉื่อเยี่ยนตายหรือยัง?”
ทันทีนั้นเอง ฝ่ายบริการลูกค้าเอ่ยขึ้นช้า ๆ “ยัง ก่อนหมดสติเขาใช้ความสามารถพิเศษหดตัวตัวเองให้เล็กลง พวกซอมบี้เลยไม่เห็นเขา”
เซิ่งหน่วนรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะมันมีความสามารถพิเศษที่เปลี่ยนรูปร่างตัวเองได้แบบนั้น เมื่อครู่ที่โดนชนจนบาดเจ็บ ตอนนี้คงเป็นอาหารในปากพวกซอมบี้ไปแล้ว และก็จะไม่มีทางตามหลอนตื๊อเธอต่อได้อีก
ตอนนี้ได้แต่หวังว่าภายใต้ฤทธิ์ของร่างนำโชค จะทำให้เธอไม่ต้องเจอคนบ้าคนนั้นอีก... หรือถ้าจะเจออีก ขอให้ตอนนั้นเธอมีพลังพอจะปกป้องตัวเองได้