เซิ่งหน่วนหลบการโจมตีของต้นหยางกลายพันธุ์ได้ แต่วินาทีถัดมา เถาวัลย์หยางหลายสายก็พร่าพรมจากด้านหลังเข้าคลุมกระหนกเธอ
เธอจำเป็นต้องขับรถออกไปให้ได้ ไม่เช่นนั้นไร้ซึ่งรถและเสบียง เธอพาเซิ่งเฟยหรานรอดชีวิตในผืนทุ่งรกร้างได้ไม่ถึงสามวัน
แต่ต้นหยางกลายพันธุ์มองเธอเป็นเหยื่อไปแล้ว เธอไม่มีทางขับรถออกไปได้โดยง่ายเลย
เวลาไม่พอแล้ว สถาบันวิจัยจะถูกยึดครองในไม่ช้า...
เซิ่งหน่วนขบฟันในใจ วินาทีถัดมาไม่ถอยแต่รุก เพ่งพุ่งเข้าหาตัวต้นหยางกลายพันธุ์โดยตรง
สัตว์กลายพันธุ์ทั้งหมด รวมถึงมนุษย์ด้วย แหล่งพลังของพวกมันคือแกนวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นภายในร่าง
เมื่อเห็นเธอเข้ามาใกล้ เถาวัลย์ต้นหยางมากขึ้นพุ่งเข้าคลุมเธอ พร้อมกันนั้นบนลำต้นอวบหนาก็บิดตัวเป็นรูดำโพลงขึ้นมา รูดำบิดเหวี่ยงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นปากกว้างที่แหงนอยู่บนลำต้น ภายในปากนั้นคือหนวดราวรากฝอยเรียงแน่น
เถาวัลย์เหล่านั้นลากเซิ่งหน่วนเข้าไปใกล้ปากกว้างนั้น...
ฝ่ายบริการลูกค้าตรวจพบแกนวิญญาณของต้นหยาง "เจ้าของร่าง อยู่ในปากนั่นแหละ ทำใจทนความขยะแขยงหน่อย!"
มุมปากเซิ่งหน่วนกระตุกน้อย ๆ สูดลมหายใจลึก ฝืนกลั้นความขยะแขยงแกล้งทำเป็นพ่ายแพ้ ปล่อยตัวให้ถูกลากไปที่ปากกว้างของต้นหยางกลายพันธุ์... วินาทีถัดมา เธอเหวี่ยงมือเข้าไปภายในทันควัน
หนวดเหล่านั้นพุ่งเข้าแทงกัดเนื้อเธอทันทีประดุมปลิงดูดเลือด และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เธอคว้าได้ที่แกนวิญญาณ แล้วเหวี่ยงแรงออกมานอกตัว
ต้นหยางสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แขนของเซิ่งหน่วนเปื้อนเลือดไปหมด แต่เธอไม่แม้แต่จะคลายมือ ขบฟันระดมพลังทั้งหมดดึงแกนวิญญาณนั้นออกมาจนสำเร็จ
มันเป็นแกนวิญญาณสีเขียวอ่อน ก้อนเล็ก ๆ เพียงดวงเดียว
แต่ตอนนี้ ต้นหยางยังคงโจมตีเธออย่างไม่ยอมแพ้
ฝ่ายบริการลูกค้าเตือน "เจ้าของร่าง แกนวิญญาณอยู่ใกล้ต้นหยางเกินไป มันยังดูดพลังจากแกนวิญญาณได้อยู่..."
เซิ่งหน่วนมองไปยังบริเวณที่ถูกเถาวัลย์หยางรัดกระหนกไว้แน่น หูได้ยินเสียงปืนของสถาบันวิจัยที่ค่อย ๆ เบาลง
ไม่มีเวลาแล้ว