พระราชวัง เซิ่งหน่วนและเยียนเจียงเสวียนเดินเข้าประตูซ่างอู๋ โดยมีขันทีเดินนำหน้าไปข้างหน้า
เยียนเจียงเสวียนต้องไปกราบทูลรายงานต่อฮ่องเต้ฉู่ ส่วนนางต้องไปเข้าเฝ้าพระพันปี... ครั้งก่อนที่เกิดเหตุบนแม่น้ำ ฮ่องเต้ฉู่กลัวว่าพระพันปีจะทรงเป็นกังวลจึงทรงปิดข่าวไว้ จนกระทั่งข่าวว่านางกับเยียนเจียงเสวียนปลอดภัยกลับมาถึงเมืองหลวง พระพันปีจึงทรงรู้เรื่องที่พวกเขาถูกโจมตี
ผู้เฒ่าทนรับเรื่องช็อกไม่ไหว เซิ่งหน่วนกลับมาจึงรีบไปตำหนักฉือเอินเพื่อเยี่ยมพระพันปีเป็นอย่างแรก
ระหว่างนั้น ข้างหน้ามีร่างสองร่างปรากฏขึ้น คือองค์ชายสามและองค์หญิงเก้า
"เสด็จพี่รอง เสด็จพี่รอง... ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีจริง ๆ ดีจริง ๆ เลย" องค์หญิงเก่าตาขึ้นแดง
เยียนเจียงเสวียนหัวเราะเบา ๆ แล้วลูบหัวองค์หญิงเก้า: "ข้าไม่เป็นไร"
เยียนเจียงหรงเองก็แสดงสีหน้าเป็นห่วง: "เสด็จพี่รองมีคุณธรรมคุ้มครอง ย่อมมีเทพยดาคุ้มครอง"
เยียนเจียงเสวียนพยักหน้า: "ขอบใจน้องสามที่เป็นห่วง"
เซิ่งหน่วนยืนดูพี่น้องสองคนนั้นแสดงละครโต้ตอบกันโดยไม่พูดอะไร ในใจรู้สึกเพียงว่า การเป็นองค์ชายมันสุดแสนจะทรมานยิ่งนัก!
ครู่ต่อมา เยียนเจียงเสวียนไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ฉู่ ส่วนเซิ่งหน่วนเดินไปตำหนักฉือเอินพร้อมกับสองคนนั้น
ระหว่างเดินไปข้างหน้า เยียนเจียงหรงเอ่ยเสียงเบา: "หลินอาน..."
เขามองเซิ่งหน่วน แล้วพูดอย่างจริงจัง: "ตอนนั้นที่รู้ว่าเจ้าเกิดเรื่อง ข้าเคยส่งคนไปค้นหาตามแม่น้ำ บัดนี้เห็นว่าเจ้าไม่เป็นอะไร ก็ดีจริง ๆ"
เซิ่งหน่วนเลิกคิ้วอย่างไม่ให้ใครสังเกต ยกมุมปากเล็กน้อย: "ขอบคุณฝ่าบาทที่เป็นห่วง"
องค์หญิงเก้ารีบแทรกเข้ามาอยู่ระหว่างทั้งสอง แล้วเหลือบตามองเซิ่งหน่วนอย่างไม่พอใจ: "พี่สะใภ้รอง ท่านก็เป็นสตรีมีสามีแล้ว ควรอยู่ห่างจากพี่สามหน่อยจะดีกว่า"
เยียนเจียงหรงสีหน้าชะงักเล็กน้อย ส่วนเซิ่งหน่วนกลับยิ้ม: "องค์หญิงตรัสถูกต้อง"
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเข้าไปในตำหนักฉือเอิน เซิ่งหน่วนถูกพระพันปีทรงตำหนิอย่างหนักด้วยพระเนตรแดงก่ำ ก่อนจะทรงให้นางหมอบซบที่พระเพลาอีกนาน