จวนอานอ๋อง บรรยากาศภายในจวนก็ตกต่ำไม่แพ้กัน
อันที่จริงจวนอานอ๋องมีคนน้อยและเงียบสงบอยู่แล้ว ยิ่งพอฝ่ายภรรยาของอ๋องเกิดเรื่องขึ้น บ่าวไพร่ยิ่งสำรวมระวังตัว เกรงว่าจะก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว
เซิ่งหน่วนและเยียนเจียงเซวียนั่งอยู่ในห้องหนังสือ
เยียนเจียงเสวียนส่งจดหมายลับฉบับหนึ่งให้แก่นาง
ซุนหลานอีถูกจัดการดูแลไว้อย่างเรียบร้อย เซิ่งหน่วนไม่เป็นกังวล สิ่งเดียวที่กังวลคือฝั่งเซิ่งจิงซวงจะราบรื่นหรือไม่
จนกระทั่งเมื่อคืน นางได้รู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่าเซิ่งจิงซวงเดินทางถึงด่านอวี้เหมินอย่างปลอดภัย และรับกองทัพตระกูลเซิ่งมาเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
วันนี้ข่าวก็ส่งกลับมาถึงแล้ว
นางไม่ควรรู้ก่อนเยียนเจียงเสวียน ดังนั้นหลังจากอ่านจดหมายลับแล้ว นางจึงทำสีหน้าโล่งอก:“ขอบคุณฝ่าบาท”
เยียนเจียงเสวียนมองนาง:“หากพระชายาจะขอบคุณ ก็ควรแสดงความขอบคุณออกมาอย่างจริงใจ”
เซิ่งหน่วนชักสีหน้า:“ท่านมาอีกแล้ว!”
เยียนเจียงเสวียนหัวเราะเบา ๆ นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วปรับสีหน้าจริงจังนั่งลงข้างเซิ่งหน่วนมองนาง:“เมื่อลงมือแล้ว ก็ไม่มีทางหันหลังกลับอีก เจ้า...อย่ากลัว”
เขากล่าวเสียงเรียบ:“มีข้าอยู่ที่นี่”
เซิ่งหน่วนเม้มปาก:“ข้าไม่กลัวสักหน่อย ฮ่องเต้หมาต้องการฆ่าเรา เราก็สู้กลับ มันก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
เยียนเจียงเสวียนบีบมือของนางเบา ๆ ยังไม่ทันที่เซิ่งหน่วนจะเอ่ยด่า ก็หยุดนิ่งไป ไม่ขยับอีก เพียงนิ่ง ๆ จับมือนางไว้ในมือ แววตาเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่ปั่นป่วน
ขณะนั้นเอง พ่อบ้านของจวนก็รีบร้อนมาเคาะประตู:“ท่านอ๋อง ไม่ดีแล้ว องค์ชายห้านำคนมาล้อมจวนเอาไว้”