เซิ่งหน่วนเห็นทางออกที่หายไปเช่นกัน เธอไม่ลังเล รีบหันหลังเดินต่อไปข้างหน้า "ทางนี้"
เมื่อคืนบนชั้นสอง ประตูสองบานท้ายทางเดินไม่ได้เปิดพร้อมกัน ฝั่งอีกด้านยังมีทางออกอยู่
เฮ่อเฉิงชาทั้งตัว แต่เขารู้ดีว่าถ้าโง่ๆ ยืนอยู่ตรงนี้มีแต่ทางตาย เขาจ้องค้างที่ทางออกที่หายไป ถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วก็หันตัวรีบตามเซิ่งหน่วนไป
ตลอดแนวทางเดินที่รกร้างมืดมน ทั้งสองฝั่งปรากฏห้องผ่าตัดขึ้นอีกหลายห้อง
ในห้องผ่าตัดพวกเขาเห็นคนไข้ที่สภาพน่าสยดสยองต่างๆ นานา... มีคนถูกยึดไว้หน้าเครื่องจักรรูปทรงประหลาด แท่งเหล็กแหลมคมถูกเสียบลงจากกระหม่อมลงไป
บางคนถูกปิดตา บริเวณเบ้าตามีรอยเลือดซึมซานสองวง...
เสียงฝีเท้าด้านหลังยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไรยิ่งใกล้ เฮ่อเฉิงหันกลับไปสองครั้ง แต่กลับประหลาดที่ไม่เห็นอะไรเลย
มีแต่เสียงฝีเท้า ไม่มีร่างใด ๆ แม้แต่เงาปีศาจก็ไม่มีสักดวง
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เขายิ่งขนลุกซู่... จนกระทั่งเดินถึงสุดปลายทางเดินยาว ถูกกำแพงหนึ่งดันขวางทางเอาไว้
ด้านข้างมีประตูห้องที่ปิดค้างอยู่ครึ่งบาน ไม่มีทางไปต่ออีก
เซิ่งหน่วนมองกำแพงนั้น แล้วหันกลับไปมองด้านหลัง
ตอนที่พวกเขาหยุดเดิน เสียงฝีเท้าด้านหลังก็หายไปด้วย... ราวกับสิ่งที่มองไม่เห็นนั้นก็หยุดเช่นกัน กำลังซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วจ้องมองพวกเขาอยู่
เซิ่งหน่วนส่งสัญญาณมือให้เฮ่อเฉิง "ทางนี้"
พูดจบ เธอก็ลอดเข้าไปในห้องด้านข้าง... เฮ่อเฉิงกัดฟันตามเข้าไป ก้าวยื่นเข้าไปหนึ่งก้าว ทั้งตัวก็สะท้านอีกครั้ง แล้วก็รู้สึกว่า ตุ่มไข่ปลาทั้งตัวผุดขึ้นพร้อมกันในวินาทีนั้นเอง!
ที่ไหนกันเนี่ย สถานที่บ้าอะไรวะ นี่มัน...
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทั้งสองคนคือ... ห้องจัดแสดง เพียงแต่สิ่งที่จัดแสดงไว้แค่แลเห็นก็รู้สึกขนพองสยองขวัญแล้ว
นั่นคือขวดแก้วใสขนาดยักษ์จำนวนมาก ภายในขวด สิ่งต่าง ๆ ที่เลือดสาดและน่าขนลุกจมอยู่ในของเหลว