คืนนั้น เซิ่งหน่วนจับคู่กับเฮ่อเฉิง ส่วนเฉินเฉินต้องจับคู่กับอวี้เหอที่เพิ่งสูญเสียคู่หู
ถูกจัดให้อยู่ชั้นหนึ่ง เซิ่งหน่วนกับเฮ่อเฉิงเข็นรถเข็นเล็กออกจากลิฟต์ เฮ่อเฉิงเข็นรถเข็นเดินนำหน้าไปพลางก้าวไปพลาง ใบหน้าตึงเครียด “เธอตั้งสติให้ดีๆ นะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็หลบอยู่ข้างหลังฉัน……ยังไงก็ตาม ก่อนที่ฉันจะตาย ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเป็นอะไร”
เซิ่งหน่วนมองขากางเกงของเขาที่สั่นระริก แล้วยักคิ้วเล็กจนแทบมองไม่เห็น “ได้”
หล่อนเดินนำไปเองตามอารมณ์ เฮ่อเฉิงรีบเดินตามทันที “เธอจะทำอะไร ทำไมไม่เดินเข้าห้องผู้ป่วยไล่ตามลำดับ?”
เซิ่งหน่วนหันกลับมามองเขา “ทำไมต้องไล่ตามลำดับ?”
เฮ่อเฉิงก็เลย……
มีความคิดเป็นของตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ? นี่ยังใช่ที่รักที่เคยกอดแขนเซี่ยหลานเรียกพี่ชายคนนั้นอยู่จริงเหรอ?
พูดจากันไป เซิ่งหน่วนก็เดินกระฉับกระเฉงมาถึงห้องผู้ป่วยห้องหนึ่งใกล้ปลายทางเดินอีกฝั่ง แล้วหยุดหน้าประตูห้อง “เข้า?”
มือที่เข็นรถเข็นของเฮ่อเฉิงขาวซีดจนข้อกระดูกโปน เขาสูดลมหายใจลึก พยักหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกราวกับกล้าตาย “เข้า”
จะเข้าห้องไหนก็เข้าอยู่ดี หนีไม่พ้นอยู่แล้ว
พูดจบเขาก็เตรียมเปิดประตูเข้าไป แต่ไม่คิดว่าแค่ก้าวเท้าออก เซิ่งหน่วนก็เปิดประตูเข้าไปก่อนเขาแล้ว……วินาทีต่อมา “สิ่ง” ภายในห้องผู้ป่วยก็ปรากฏต่อสายตา
วินาทีแรก เฮ่อเฉิงแทบไม่ทันรับรู้ว่านั่นคืออะไร
มันดูเหมือนภูเขาเนื้อ แทบครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของห้องผู้ป่วย มองเห็นเพียงภูเขาเนื้อนั้นกำลังสั่นเทิ้มเบา ๆ พร้อมเสียงเคี้ยวกลืนอึก ๆ แผ่วมาจากภายใน
หลังมึนงงไปชั่วครู่ เฮ่อเฉิงจึงจำได้ว่าภูเขาเนื้อนั้น ที่แท้คือผู้ป่วยในห้องนี้เอง