บ้านตระกูลลู่ริมตะวันออกของเมือง… ลู่เชียนออกไปรับเซิ่งหน่วนด้วยตนเองเข้ามาในบ้านลุงใหญ่
ลู่เจิ้งเหอกับอีกสองคนนั่งรออยู่ในสวน คนใช้ถูกเรียกออกมายืนเตลิดอยู่ในลานบ้านด้วยสีหน้างงๆ
เสียงกระจกแตกดังขึ้นเป็นระยะจากในบ้าน คนภายนอกมีสีหน้ายิ่งเสีย คนใช้หลายคนสบตากันเอง ในดวงตาล้วนเต็มไปด้วยความงุนงงและความตื่นตระหนกแอบแฝง
เกิดเรื่องไม่ดีแล้วสินะ?
หลายวันก่อนคุณนายฝันร้ายตลอด บอกว่ามีสิ่งไม่สะอาด… ไม่ใช่เรื่องจริงหรือ
ลู่เจิ้งเหอปลอบภรรยาว่า “อาจารย์กำลังจะมาถึงแล้ว ไม่ต้องกังวล”
เสียงคำพูดเพิ่งจางหาย ก็เห็นลู่เชียนพาคนอีกสองสามคนเดินเข้ามา ลู่เจิ้งเหออึ้งไปชั่วครู่ แล้วรีบก้าวขึ้นไปหา กล่าวกับฉินเนี่ยอย่างอบอุ่นว่า “อาจารย์ ท่านมาถึงซะที”
ฉินเนี่ย: …
เซิ่งหน่วน: …
ลู่เชียนรีบพูดว่า “ลุง คนนี้คือพี่เซิ่ง พี่เขาต่างหากที่เป็นอาจารย์”
เซิ่งหน่วนไอเบา ๆ อย่างสำรวม
ตรงข้าม ลู่เจิ้งเหอกับเจ้าหรูและอีกคนต่างอึ้ง มองหญิงสาวแต่งตัวประณีตตรงหน้า ไม่อาจกลั้นความสงสัยในดวงตาไว้ได้
ลู่เชียนรีบอธิบายข้าง ๆ ว่า “ลุง พี่เซิ่งสวยจริงแต่ก็เก่งจริง อีกไม่นานคุณก็จะรู้เอง”
พูดจบ เขามองไปทางเซิ่งหน่วนอย่างเอาอกเอาใจ “พี่อย่าโกรธสิ ทุกคนเห็นพี่สวยเกินไปเลยไม่กล้าเชื่อ”
เซิ่งหน่วนทำปากแหยม
ลูกหมาน้อยช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักที่สุดจริง ๆ …
ลู่เจิ้งเหอรีบขอโทษ “ลู่ฉันมองของไม่เห็นค่า เซิ่งสุภาพสตรี ทุกอย่างขอฝากกับคุณด้วย”
“ไม่เป็นไร”
เซิ่งหน่วนก้าวเดินตรงเข้าไปในบ้าน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาส่องตาฉินเนี่ย “เดินมา”
ฉินเนี่ยเดินตามไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน เซิ่งหน่วนก็รู้สึกถึงคลื่นเย็นยะเยือกมืดมนพุ่งเข้าใส่ เธอไม่สนใจเซินชุดม่วงที่ยืนจ้องเธอตาไม่กะพริบ แต่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบไม่ร้อน แล้วสะบัดมือประทับยันต์ลงทีละแผ่นตามจุดต่าง ๆ