ตอนที่เซิ่งหน่วนออกจากหมู่บ้านชิงเหอก็ราวสิบโมงเช้า ช่วงเลี่ยงเวลาเดินทางหนาแน่นตอนเช้า บนรถโดยสารจึงคนไม่มาก ไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด
พอมาถึงเมืองเล็ก เธอหิ้วกระเป๋าเดินตรงเข้าไปในสถานีรถไฟ แล้วก็ได้รับแจ้งจากฝ่ายบริการลูกค้าว่า หนิงจ้านซ่อนอยู่ในตรอกฝั่งตรงข้ามสถานี มองมาทางนี้อยู่
หนิงจ้านซุ่มอยู่ในตรอกตรงข้ามสถานีรถไฟ จ้องประตูทางเข้าไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ…พอเห็นร่างคุ้นเคยนั้น เขาสะดุ้งฮือขึ้นทันที แล้วลุกขึ้นยืนลากสติให้ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
แต่เพียงเหยียบย่ำออกไป เขาก็ระวางตัวตื่นกลับมา รีบหยุดยืนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
ช่วงนั้นเอง ด้านหน้าเฉียงก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา
คือพวกจ้าวเถิง เด็กเหลื่อมของเมืองเล็กที่เคยอยากกลั่นแกล้งเซิ่งหน่วนแล้วถูกเขาไล่ไป…ลูกน้องคนหนึ่งเห็นเซิ่งหน่วนยืนอยู่อีกฟากถนน ตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
"พี่ใหญ่ ดูสิ คือสาวผู้รู้คนนั้นแหละ สวยจี๊ดเลย เธออยู่คนเดียว"
จ้าวเถิงหรี่ตามองไป ดวงตาก็สว่างวาบตาม
ครั้งนั้นที่ได้เหลียวเห็นเจ้าหนูผู้รู้คนนั้นถือว่าเป็นแวบหนึ่งที่ประทับใจ ตลอดมาเขาก็หมายมั่นปั้นมือไว้ในใจ แต่ด้วยความกลัวหนิงจ้าน จึงไม่กล้าทำอะไรเลย
ทว่าตอนนี้ ได้ยินมาว่าหนิงจ้านเป็นหนี้กองโตจนจบสมควรแล้ว เจ้าหนูผู้รู้ก็อยู่ลำพัง
"ไป ไปข้างนั้นเล่นกันกับเจ้าหนูผู้รู้หน่อย" จ้าวเถิงยิ้มอย่างน่าขยะแขยง
แต่พอคณะของเขาเพิ่งจะเดินไปทางนั้น ก็เห็นร่างหนึ่งก้าวออกมาจากตรอกข้าง ๆ จ้าวเถิงมองไปเห็นตัว หัวคิ้วกระตุกเล็กน้อย แล้วก็เปลี่ยนเป็นแววเยาะเย้ยเต็มใบหน้า